Showing posts with label Edebiyat. Show all posts
Showing posts with label Edebiyat. Show all posts

Wednesday, December 18, 2024

Buna büyük roman diyorlar


 Milan Kundera'nın büyük romanı. Bence yakın dönem Avrupa edebiyatının en önemli eserlerinden sayılabilir. Yazar felsefeden sosyolojiye, siyasetten teolojiye kadar ki alanlarda hakimiyetini ve tespitlerini - aynı zamanda eleştirilerini de - öylesine ustaca yerleştirmiş ki hayran kalmamak elde değil. Kitap epey hacimli ama bizi gerekli gereksiz karakterlere boğmuyor. Bu tarz kitapları seviyorum. Kitaba hacim katmak için çeşitli yollara başvurulmamış. Zaten Kundera gibi büyük bir yazarın neden böyle bir derdi olsun ki? Kitabı yazar-anlatıcı dan okuyoruz. Bu anlatıcı tarzı verilmek istenen mesajı eveleyip gevelemeden okuyucuya daha rahat ve doğrudan verme imkanı sunuyor bence. Yazar kendine daha geniş bir hareket alanı yaratabiliyor böylece ve daha özgür hissedebiliyor. Romanda zaman akışı doğrusal bir çizgide ilerlemiyor. Akıştaki ileri almalar ve geri sarmalar fazla olmadığından okuyucuyu yormuyor. Gereksiz mekan, kişi betimlemeleri ve kör göstergeler yok. Bu da keyifli bir okuma deneyimi sunuyor okuyucuya.

Kundera bu kitabı ile modernist roman ile postmoden roman arasında bir merdiven kurmak istemiş. Her iki tarafın sahasında gezintiler yapmış. VDH, dönemin Sovyet Rusya'sının kominist siyasi atmosferinin altında kalan Çek Cumhuriyeti'nin baskıcı rejiminde kendisine bir çıkış yolu arayan; bu arayışta hayatı, aşkı, bedeni, insanı sorgulayan bireylerin hikayesi. Kitabın içeriği bir hayli zengin. Göndermeler, ironiler, sert eleştiriler, alıntılar, mizah vs. Parmenides, Descartes, Nietzsche.. aklımda kalanlar. Descartes'ı, Sovyet rejimini, Avrupa idealizmini, kiliseyi yerden yere vuruyor. Okurken anlamak hiç zor değil bu kitabın yayınlandığında neden bu kadar ses getirdiğini.

                                                                      KITSCH

Altını çizdiğim bu kavramı Kundera genişçe ele almış kitapta. Çok sık bahsediyor bazı bölümlerde. Peki nedir kitsch? Çok net bir tanımı olmasada benim anladığım özellikle diktatöryen rejimlerde halkı basmakalıp, taklitçi, sloganlarla etki altına alan, halkın maneviyatını sömürüp onları kolayca yönlendiren siyasi bir atmosfer ve buna uyum sağlamış sırıtkan, gösterişli, zevksiz bir kitleye dönüşmüş toplum. Kitsch siyasi alternatiflerin olmadığı toplumlarda gelişmeye başlıyor. Yazar 40 sene öncesinden bugünün Türkiyesi'ni harika özetliyor. Rest in peace Kundera!

Sunday, December 15, 2024

Kumların Kadını


 

Böcek koleksiyoncusu jumpei farklı türler izlemek ve keşfetmek için kırsala gider, geri dönmek için son otobüsü kaçırır ve bir geceliğine kalmak için içine girdiği etrafı kumlarla çevrili evden artık çıkamayacaktır. 1962 yılında yayınlanan roman bence hala değindiği meseleler üzerinden güncelliğini koruyor.

Birey önce şaşırır, inkar eder, savaşır ve alışır. Ana karakter kitabın sonlarında kaçma fırsatı eline geçmesine rağmen çukura geri dönmüştü. Alıştığı ve ya dönüştüğü şey artık onun yeni dünyasıydı. Alışmak beraberinde dönüşümü de getiriyor ve dönüşümden sonra kalan her ne ise aynı şeyi ifade etmiyor. Önceleri tutsak olarak tutulduğunu düşündüğün yerden fırsatını bulduğunda kaçmıyorsan artık tutsak değilsindir.

Kumların kadınına aynı zamanda kabullenilmiş dönüşümün kitabı. 1964 de sinemaya da uyarlanmış bu kitap dönemin önemli eserlerinden diyebiliriz.  

Peygamberin Son Beş Günü

Kitabı bitirdiğimde aklımda kalın bir soru işareti bıraktı. Kitabın hacimsel olarak büyük bir çoğunluğunda yer alan akli dengesini kaybetmiş, zaman ve mekan algısını yitirmiş bir kişi ana karakter olmalı mı? Bence olmamalı. Bu kişi önemli bir karakter de olabilir ve ya yazar bu karakter üzerinden önemli mesajlar da  vermek isteyebilir ancak baş karakter olmamalı. Kitap çok daha kısa tutulabilir ve çok güzel bir öykü olabilirmiş. Zaten yazar da bu kitabın roman olamayacağını söylüyor. Elindeki metni romana çevirme kaygısı ile ikinci bölümde gereksiz birçok tekrarlara başvuruyor bence. Bu tekrarlar aslında biraz ironik çünkü dönemin kendini sürekli yineleyip duran sol söyleme bir gönderme yapıyor. Ama bu kısımlar okuyucu olarak beni sıktı.  Kitabı yarıda bırakmamak için çok uğraştım. Kitapta baş karakter Rahmi Sönmez Türk solundaki aydınlar için simge karakter solünde aynı zamanda. Ana karakter üzerinden yıllarca olduğu yerde dönüp durup bildiklerini tekrarlayarak  zamanın gerçekliğinden kopmuş, artık sesini duyuramayan pasif Türk soluna bir üst eleştiri getiriyor Tahsin Yücel. Bunda oldukça mesajını net hissettiriyor okura.

Tahsin Yücel'in kullandığı güzel Türkçeye kim ne diyebilir? Birçok yerde başvurduğu kara mizah çok başarılı, karakter oluşturmada bir kaçı dışında gayet iyi. Dünya görüşü, fiziksel özellikler  ve değişimleri oldukça tutarlı. Daha sade tekrarlardan uzak daha kısa bir metin dilerdim. 

Orhan Kemal roman ödülünü almış ama bence roman değil.

Sunday, January 4, 2015

Albüm


Az biraz yokuş ve iki kat merdiven nefes nefese kalmasına yetmişti Alper’in. Yaklaşık bir sene sonra tekrar geldiği dairenin kapısı hafif aralıktı ve vurmadan girdi içeri. Botunu çıkardı, çıplak ve buz gibi olan evin tabanı ayaklarıyla kucaklaştı. Annesinin gönderdiği yiyeceklerle dolu olan poşeti koyacak bir yer aradı gözleri ama yere bıraktı. Kuzeninin pineklediğini tahmin ettiği odaya doğru yürüdü. Emektar masadan önce elleriyle destek alıp sonra hantal 95 kiloluk bedenini gıcırtıyla iskemleye yerleştirdi. Çıkan sesle karşısında uyuklayan kuzenini kim bilir hangi saçma-iğrenç rüyasından etmişti. Hafifçe başını kollarının üzerinden kaldıran Selçuk karşısında oturanın kim olduğunu çıkardıktan sonra elini masadaki yarısı su dolu bardağa götürdü. Boğazını ıslattıktan sonra havadan sudan konuşmayı sevmediğinden söze ilk önce karşısındakinin başlamasını bekleyen bakışlarını Alper’e yöneltti. Alper aklındakileri henüz toparlıyorken Selçuk;

“Tuvalete kadar gidiyorum şimdi dönerim kuzen” dedi.

Başını sallayarak cevap veren Alper daha şimdiden bu pis, loş, soğuk ve dağınık odadan bunalmıştı. Aslında çok da şaşırmamıştı buranın böyle olmasına. Az çok tahmin ettiği gibiydi. Kuzeni hep pisti. Çorabıyla yatar, dişlerini nadiren fırçalar ve haftada bir duş alırdı. Onun gibiler hep pisti.35 yıllık hayatında bir iki tane daha böyle adam tanımıştı. Bunların en dikkat çekici ve önemli ortak özellikleri tembellikti. Maddenin statik enerjisine olan aşkları hep baki, eylemsizlik tek eylemleri denilebilirdi. Evet maalesef kuzeni de böyleydi. Bir de son zamanlarda sinirsel davranış bozuklukları eklenmişti annesinin dediğine göre. Nevrotik bir vaka sayılabilirdi. 10 dakika sonra elinde bir kupa fincan ve hırkasını giymiş olarak döndü.

“ Kuzen söze başlamadan bir şey soracağım. Evdeki eşyaları mı satıyorsun lan? Tek gördüğüm mobilya oturduğumuz masa bir de şuradaki kanepe.” Dedi hafiften gülerek.

“Buraya kendini iyi hissetmeye geldiysen kapı açık halihazırda. Sana kapıya kadar eşlik edemem.”

“Kumar mı hala yoksa?”

…

…hasılı kelam aynı inşaat firması beni işe alma mülakatına Levent’teki binasına çağırdı. Gittim. Beklerken İnsan kaynakları departmanı müdüresi asistanından Müdürenin isminin Çağla  olduğunu öğrendim. Saplantı işte. Arkama bakmadan uzaklaştım Çağla’dan. Hayatımı yeterince kötü etkileyen 3 adet Çağla ile tanıştım zaten. Dolaylı ya da dolaysız, iyi niyetli ya da kötü niyetli fark etmez. “

“İkisini biliyorum da üçüncüsü nerden kuzen?”

“Üniversiteden. Hani taciz iftirasıyla iki yarı yıl uzaklaştırılmama neden olan yapı statikçi yard. Doç. Çağla Fil.

Misafirine de yapmayı gerekli görmediği kahvesinden bir yudum daha aldı ve terleyen ellerini çaktırmadan hırkasına sildi. Alper’in de tahmin ettiği gibi kuzeninin hayatında birçok şey yolunda gitmiyordu kendisinin aksine. Özellikle de adı çağla olan akrabalarının düğününe giderken anne ve babasını trafik kazasında kaybettikten sonra. Para buldukça kumar oynardı üstelik ve iş kariyerinde de devamlılığı yoktu. Sıkılırsa bırakırdı. Strese gelemez ve liyakat tabiatında yoktu. Kuzenini kendisine yapılan iyiliğin değerini bilemeyecek kadar iyi tanıyordu. Selçuk’u hep kıskanmıştı. Okul hayatında daha başarılı ve etrafında kızların eksik olmayacağı kadar yakışıklıydı kuzeni. Kuzeninin içinde bulunduğu duruma üzülüyor ama bir yandan da bilinç altında hep rakip olarak gördüğü için de sinsi bir memnunluk hissetmiyor değildi.

“Hatırladım şimdi. Unutmadan annem yiyecek bir şeyler yolladı. Havuçlu kek yapmış. Seversin sen. Bir iki tane de sandviç. Girişe bıraktım. Bir de senden şu resim albümlerini istedi bir sakıncası yoksa. Teyzemle annemin ortak çektirdiği resimler olacak herhalde, anlarsın işte hatıra hatıradır. Bizimkiler de baya üzüldü. Seni de merak ediyorlar bazen.”

“ Nazan teyzem bir tanedir. Ara sıra gelir sohbet ederiz. Bolca nasihat ve biraz yiyecek getirir sonra gider. Birisine tavsiye de bulunmak nasihat vermek insana kendini iyi hissettirdiğini bildiğimden dinliyormuş önemsiyormuşum gibi davranıyorum teyzemin söylediklerini. Bir kez tökezlemeye gör zaten herkes yaşam koçluğuna soyunuyor lakin bunun için kimseyi suçlayamayacak kadar budalayım biliyorum. Albümlere gelince nerde olduklarını tam olarak bilmiyorum aramam lazım. Teyzeme söyle ne istiyorsa alsın zaten ben ne yapacağım resimleri. Ne işime yarar? Bu akşam bulabildiklerimi masanın üstüne koyarım.”

“Tamam o zaman kuzen bana müsaade. Ama şu kapıyı açık bırakma ne olur ne olmaz.”

Cevap vermedi diğeri. Alper botlarını donmuş ayaklarına tekrar geçirdi. Dikkatli adımlarla dar basamakları teker teker indi.

İkisinin de en büyük ortak noktası sıkı birer edebiyat sever olmalarıydı. Özellikle lise ve Üniversite yıllarında bir çok ortak yazar okudular kimi zaman tatlı sert tartışmaları dahi olurdu. Alper izinli bir gününde büyük bir kitapçıya girip nerdeyse on yıldır iki ayda bir yayınlanan en sevdiği edebiyat dergisini alıp açık alanı olan bir kafeye girdi. Sırtını güneşe verip filtre kahve siparişi verdi sakallı garsona. Dergiyi karıştırmaya başlamıştı ki gördüğüne çok şaşırmıştı. Bu sayıdaki bir öykünün yazarının adı Selçuk Sarmaşık idi. “Tesadüf herhalde” dedi ama öykünün ismi de albüm olunca okumaya karar verdi. Evet bu kuzeni Selçuk’un ta kendisiydi. Demek artık yazıyordu ve yazdıkları bu dergide yayınlanacak kadar güzeldi. Derin bir kıskançlık ve gülümsemeyle bitirdi öyküyü. Yüzünde tebessümle kapattı dergiyi.

Yaşamınızda müzmin bir kaybeden olsanız dahi hayat hala başkalarının sizi kıskanmasına yetecek kadar cömert farkında olmasanız da. Alper tebrik etmek için aramadı Selçuk’u. Kahvesini bitirip hesabı ödedi. Kafeden çıkıp kalabalığa karıştı.

Tuesday, November 12, 2013

Sihirbazın Çubuğu

"Zaman gerçeğin ta kendisi belki de tek gerçek.
Bu gerçeğin devasal bir ağacı olduğunu hayal et Düşbaz ve doğduğun anı bir yaprağın düşmeye başlama anına kes yapıştır.İşte edebiyat işçisi bu düşüşün estetiğine hayran kişidir." dedi Künt.

 Eğitim,teknoloji,ahlaki değerler,sorumluluklar,sorunlar,yaşamı değiştiriyor zamanla.Buna bağlı olarak  edebiyat ve akımlarının değişimle beraber çeşitlenmesi de gayet normaldi. Ancak bu değişim teknolojideki gibi hızlı olmuyor zahir.Nitekim edebiyatın konusu hep aynıydı.İnsan ve onun halleriydi. Edebiyat canlılığını hep korudu kendi kabuğunda.Donanımlı okuyucu da bunun farkında,biliyor.Peki ya diğerleri?

Romanlarda hala hayat formülü arayan ahmaklar ne yazık ki mevcut. Cümle aralarında hayatlarını kısa zamanda değiştirebilecek sihirli cümlelerin,bir kitabın ya da yazarın peşinde koşan macera severler yok değil.  19.yy kılavuz yazar dönemi çoktan kapandı ama araya dursunlar,her an karşılarına çıkabilirler:)

İyi bir okuyucu açısından edebiyatın temelinde insana merak ve zamanı kavrama isteği yatar.Bu isteğin zamanla düzgün söz söyleyebilme,kendini net ve eksiksiz ifade edebilme, çevresinin farkına varma ve onu en sağlıklı bir şekilde analiz edebilme yeteneğine dönüştüğünü görebiliriz belki eğer uzun yıllar edebiyatla samimi dürüst bir ilişki kurulabilirse.Bu durum bir nevi süzgeçten geçme halidir emek isteyen, yıllara yayılan.Edebiyat çoğu zaman deruni,samimi bir uğraştır.Onunla meşgale olma arzusu olgunluk duruşudur.

Monday, July 15, 2013

Meleğe,8

Musluktan sızar gibi
Anlık sevgi damlaları; şıp şıp...
Neden dedim gecenin bu saatinde
Ardından kapadım gözlerimi
Kapıdaydın,gülüyordun.
-Hoş geldin!
Anlamıştım, yine içime sızmıştın,
Biriktirdim seni sabaha kadar.
Gerisini sen de biliyorsun malum,
Günüm aydın,sol tarafım bayram yeri.


Tuesday, February 26, 2013

...dedi Künt (2)

...geçmişimiz bizimle yaşayan yarı canlı bir organizma belkide. Merak etme anlatacak değilim eskileri."The past is past" demişler.Zaten maziye hayıflanmanın geçmişimizdeki "ben" ile olan sakat ilişkimizi daha da kötüleştirdiğini, üzeri toprakla örtülü bir sürü acı deneyimi belleğimizde taze kılmaktan ve bizi üzmekten başka bir amaca hizmet etmediğini şimdilerde daha iyi anlıyorum Düşbaz.Bugünü hissetiğim sürece daha iyi,daha fazla kendimle barışığım.
 Geçmiş, zamanla edindiğimiz alışkanlıklarımızın da gizli kaynağıdır ayrıca bana sorarsan.İyi alışkanlık ya da kötü alışkanlık farketmez azizim. Birçok alışkanlık maziyle yakın ya da uzak bir etkileşimden geçmiştir. Mesela o alışkanlığı tekrarlarken başladığı zamana yolculuk etmek gibi bazen.Birkaç saniyeliğine.Bundan yola çıkarak; ekseriyetle çocukluk ve gençliği parasızlık,sancılı ve ufak çapta travma halinde geçen  iyi bir eğitimi olmayan kişilerin zaman içerisinde kendilerini bu akışa bırakmamaları önemlidir.Hayatlarında iç mizan oluşturma arzusundaki bu şahsiyetlerin pisikolojik ve düşünsel hayatını sağlıklı bir zemine yerleştirme uğraşı takdir edilmesi gereken bir durumdur bence Düşbaz.

Sunday, November 11, 2012

dedi Künt...

"Yaraları ya da sevinçleri bile kendi haline bırakmayan, içimize yerleşmiş gitmek bilmeyen gudubet,iç burgulayan bir öykü.Acın bile sana kalmıyorken mutluluk da nedir Düşbaz? Söyle nerede durur?Canını sıkmak istemem ama ben ara sıra görürüm öylece asılı kalmış gökyüzünde, can çekişen gecikmiş insanlık manifestosunu. Bir ben mi bu kadar karamsarım,kötümserim bilmiyorum ama sen yine de böyle hep iyimser ve fütürist ol Düşbaz.Etrafına umut dağıt,güzel şeylerden bahset çocuklara."dedi Künt.

Monday, October 15, 2012

Sulusepken

"Karanlıkta su sesi insanın içindeki ölüm mayasının dilini konuşur." A.H.Tanpınar


...
-Tam olarak ne tür bir şeye temellendirdiğini kestiremediğim bu davranışlarının neye yol açtığını ikimizinde çok iyi bilmesiyle birlikte;  kolaya kaçış arzusunda ve umursamazlıkta oldukça yol katettin.Tebrik ederim,hoşçakal Künt.
-Hoşçakal

Seval'in ilk önce sulusepkene daha sonra karanlığa karışmasını izledi bir süre.Gözleri onun kaybolduğu noktada sabitlendi istemsiz.Hesabı istemedi saat geç olmasına rağmen.Bir carlsberg daha söyledi garsona ellerinin yardımıyla.Cama doğru döndü yüzünü ve sokak lambalarının aydınlattığı dışarıyı seyretmeye başladı.Oturup izlemeyi severdi böyle havaları oldu olası.Saatlerdir sulusepken yağıyordu ve şiddetini iyice arttırmıştı.Yıllardır ağlayamaması sebeptir belkide, sulusepkenin iç dünyasının aynası gözlerinin tercümanı olduğu sirayet etmişti içinde uzuncadır.Kendine daha yakın hissederdi böyle günleri.Kendisini başkalarına anlatmayı bırakmıştı.Boşunaydı o kadar dil dökmek,anlaşılmaya çalışmak.Onların kendisini anladığı kadarıyla yetiniyordu.Daha kolaydı böylesi.Gösterişsiz,öylesine.

Kırılma noktası,tek taraflı fedakarlık,herşeyin farkında olma..Seval'in ayrılıkla sonlanan konuşmasından aklında kalan sözcük gruplarıydı bunlar.Seval sözünü bitirdiğinde kendisinden beklediği gibi üzülemedi,üzülmüş gibi davranamadı sevgilisi onu terkederken bile.Birasıyla boğazını ıslatırken;
"Dersini çalışıp gelmiş.Araya iki laf sıkıştıracak fırsat vermedi zalim.Fedakarlık suya bıraktığın bir damla mürekkep değilde nedir ya da sevgi hamurunun mayası.Az koyduğunda olmayan çok koyduğunda hiç olmayan.Ama sen bilmiyorsun bu kez dozunu iyi ayarladım galiba.Sen benden daha iyi birisiyle tanıştın ben senin beni terketmene zemin hazırladım.Bir de "herşeyin farkındayım biliyorum" demeleri yok mu... Acemice karşındakine üstünlük kurma ve mağrur durma çabası,başka birşey değil.Kime ve neden?Uzuncadır bu ikili münasebet zaten sırtını müpheme dayamıştı ve senin beklediğin süpermen bu öyküde çok üşengeçti,hırs denen şey bende şeytandaki şefkat kadardı maalesef ."dedi içinden.
Hesabı ödeyip yola koyulduğunda saat gece yarısına geliyordu.Cadde oldukça sakindi.Yürürken yağmurluğuna çarpan suyun çıkardığı ses yaklaşan ölüm kadar huzur verici geldi.


Sunday, August 5, 2012

Tesadüf

Nicedir düşlediklerimizin aklına bile gelmezken bir an
Varlığından bihaberdik bizi kıymet bileceklerin
Muammanın ortasına fırlatılmıştık,topyekün,başıboş
"Tesadüf diye bir şey yoktur" palavrasına inat
Hayatımız ondan ibaretmiş gibi aksine
Bilemedik bunu.
Anladık daha sonra
Bir umman kadar genişken Zeynep'e duyulan özlem sol tarafımızda
El yaktığını samimiyetin satılık teninin.

Posted via Blogaway

Tuesday, December 20, 2011

Eco neden yazmış?


"Egoist okur" dan alıntıdır.

“Sevgiye adanmış sayısız roman var ama artık sevgiden çok daha yaygın bir duygu olan nefreti anlatmak için bir roman yazmanın zamanı gelmişti. Yaygın; çünkü nefret olmasaydı, savaş, suç ve ırkçılık da olmazdı. Sevgi, seçicidir (“Seni seviyorum, sen de beni seviyorsun, öyleyse dünyanın geri kalanı bizim ilişkimizin tamamen dışında.”) Nefretse tümüyle kolektif ve toplumsaldır. Mesela bir ulus başka bir ulustan nefret edebiliyor. Nefreti beslemek, diktatörlerin takipçilerini bir arada tutabilmelerini sağlayan bir yol, diktatörler bu yüzden hep nefret talep ediyor, sevgi değil. Hatırlıyorum; çocukluğum faşist diktatörlükle yönetilen bir ülkede geçti, bize durmadan başka ülkelerin uluslarından nefret etmeyi öğretiyorlardı, Fransızlardan, İngilizlerden, Amerikalılardan… Sevmeye teşvik edildiğimiz tek insan Mussolini’ydi. Bu eğitim tarzı başarılı olamadığı için kendimi mutlu hissediyorum, Prag Mezarlığı’nı bu yüzden yazdım.”

Sunday, December 18, 2011

ALAKASIZ


  • ...
  •  -Alışkanlıklarım var benim mesela engel olamadığım.
  •  -Ne gibi? Kötü olmadığı sürece sıkıntı yok.
  •  -İnsanların gözünün içine baka baka çok rahat yalan söylüyorum. 
  •  -Söylediğine inanmadığın sürece dert değil,
  •  -Yalan söylüyorsun 
  •  -Evet 


 Güneş beni altında ne zaman yaksa,fakir çocukluğum aklıma gelir çoğu zaman.Belleğim, bu şaşmaz ısrarının gücünü belki de Camus'nun güneş-ışık-fakir üçlemesinden alıyordur.O'nun böyle bir üçlemesi de yoktur aslında, üçleme benim uydurmam tamamıyla.(Can sıkıntısı işte)Ancak çok da yersiz alakasız bir yakıştırma değildir kannımca.Zira birbirlerine çok yakın ve bağlı kavramlar olduklarını görürüz yazarın metinlerinde.Velhasıl-ı kelam,hem varoşun tozunu yutmuş hem de uyumsuz bir kişi isen arkadaş, onun bu tespitleri sana özel dikilmiş gömlek gibidir.Çıkarmak da istemezsin hani.

Wednesday, August 31, 2011

IŞIK-ÜMİT-VERDON




Evet okuduğum son 3 kitap.Burada bu kitapların harıl harıl kritiğini yapacak değilim.-Zaten o kadar donanıma da sahip değilim kuşkusuz:)Hali hazırda tam 10 günlük bir yıllık izin sessizden ağır ağır yaklaşıyorken,okuma iştahım kabarmadı değil.

3 günlük Bozcaada tatiline John Verdon'un "Aklından Bir Sayı Tut" kitabını sıkıştırdım.Kitap hakkında yapılan yorumların çoğuna bende katılıyorum.Seni içine çeken anlatımı ve ince işlenmiş kurgusu ile ne olduğunu anlamadan zaten kitabın sonunda buluyorsun kendini.Henüz tadı damağımdayken serinin 2. kitabu bu sonbaharda raflarda yerini alacağı haberi çok sevindirdi beni."Gözlerini Sımsıkı Kapa"

Kerem Işık,"Aslında Cennet de Yok",bu kitabı sanırım 2 yıl önce almıştım.Okuduğumda kendime kızdım niye bunca zaman bekledim diye.Yazar öykülerinde bir başlangıç ya da son yazma gibi amaç gütmüyor.Günlük hayatlarından gelişi güzel seçilmiş kareleri ustalıkla betimliyor.Yalın ve bir o kadar çarpıcı diliyle anlatırken zaman kavramını unutturuyor okuyucuya.Öykülerindeki karakterlerin en büyük ortak yanı hayata karşı uyumsuz olmaları.Daha doğrusu,bu karakterler zamanla normalin anlamsızlığını savunan bir refleks geliştirmişler kendilerince.

"Oysa giderek etkisini yitiriyor gerçeklik.Güçten düşüyor;anlamsız şekillere dönüşüyor herşey.Biri diğerinden farksız gazetelerin magazin sayfalarından fırlamış gibiyiz hepimiz.En önemli,en zeki,en popüler,en,en,en...Caka satıyoruz sağa sola.Kibirimizden yanaşılmıyor yanımıza.Bir karınca kadar değerimiz yok oysa..." Diyor favorim olan "Delilik Bu!" öyküsünde.

Kitabın ismi etkileyici geliyor ilk bakışta ama okumasam da olurmuş "Aşk Köpekliktir"i.Bana kalırsa çok yüzeysel geçmiş.Anlatamamış o duygu yoğunluğunu ya da ben alamadım bilmiyorum.Kötü kitap değil ama bu konuda biraz zor beğeniyorum.Bir kez daha anladım.Kimse Özgür Gümüşsoy'un eline su dökemez konu aşk olunca.


Tuesday, April 26, 2011

Agape (ümitsiz primitif yazılar)

Tamamen masum olduğum bir hikaye farzet
Ve vakitlerden sen öncesi bir gün,
Seni enjekte etti birileri bana uyurken
Ya da ne biliyim işte
Senin sevgi tohumunu bırakıp içime kaçıp gittiler...

1

İnan, hiç olmadığım kadar samimi ve içten
karalarken önümdeki kağıdın beyazını bu gece,
Alkolle samimiyetimden ötürü
Karaciğerim nöbeti devralmışken kelimelerden,
Şiddetle özlenmektesin. Bilesin!
26.04 [03:21]

2

Dün gece üşenmedim;
25 yılın birikimi bütün beğeni sıfatlarını
topladım koydum önüme.
Belki seni betimleyebilirler diye.
Bendeki de deli cesareti işte! Hoşgör.
Tek bir gülüşüne can çekişti tonla kelime.
28.04 [02:24]

3

Kabul, kendimi avutmak kolay da
ayıp olmaz mı şimdi sen gelirsin diye içtimada beklettiğim
şehrimin onca sokağına?
01.05 [12:43]


4

-biraz mübalağa-
Sağduyusuz, bencilin dik alası diyorlar benim için.Haksız da sayılmazlar hani.Lakin sensizlik fena! İşte bu yüzden ki kendime engel olamayıp:"Allah senin yokluğun gibi bir tecrübeyle sınamasın düşmanlarımı bile." diyorum.Tezattayım kendimle, anla.
06.05 [03:07]


5

Aniden bastırır gibi gökyüzünden,
Katran misali yağdın üstüme.
Üstüm başım,aklım fikrim sen.
Bütünüyle sirayettesin bu bedende anlıyacağın.
Çıkmıyorsun ki çıkasın.
07.05 [22:26]

6

Ben siyahı sende sevdim,
İstersen inanma.

Elimdeki kahvenin siyahından saçlarının karasına uzanan mesafede,
Aniden sol tarafımın beyaz perdesine düşen,
Oscarlık bir replikti sağ profilinden gülüşün
Uzun sürmedi ardından;
Bir yudumun rengi oldu boğazımı ıslattığım, gözlerinin siyahı
Bir tutunduğum umut, önümden geçenlerden birinin sen olma ihtimali.
Güldüm halime, haliyle.

Siyah ve tonlarının en güzel kombinasyonu senin yüzün.
İster inan istersen inanma...
13.05 [14:11] Beşiktaş,Starbucks

7

Seni hangi denkleme koysam eşitliği sağlayamam biliyorum.Zaten yoksun ben de elimde olanla yetiniyorum;

Yokluğun + (Can sıkıntısı X Akrep ve yelkovanın zalim iş birliği) =

"Böyle denklem mi olurmuş" deme.Ben matematikten böyle anlıyorum.
Parmak izlerimden göz bebeklerime kadar,sana bakir her bir parçam alacaklı benden haklı olarak.Borcuma sadık kalmayıp kendimden kaçıyorum bende çaresiz.Sığıntı gibiyim kendimde.Sensizliğe doğan her günümü kucaklayan gökyüzü tanığımdır, tadım tuzum yok.
20.05[19:24] Arnavutköy İskelesi

8


Yanımdaki boşluğun sahibi sensin en azından,
Nereye gitsem benimlesin mesela.
Olmayan bardağın dolu tarafını hayal etmekten pek şikayetim yok da
Uzaktan uzaktan... dokunmuyor değil insana.
03.06 [03:44]

9


-fütursuz budala-
Olmazı uzak ihtimal varsayıp,
çıkmazını bildiğim sokağın ağzında günlerimi törpülüyorum.
19.06 [14:35]

Thursday, November 18, 2010

ZAHİR


Okuduğum,ilgi duyduğum edebiyat türüne pek yakın durmasa da Paulo Coelho, okumuş bulundum Zahir'i.Bazı bölümleri çok sıktı.Ama yazara kesinlikle hak vermem gereken noktalar var.Okuyucunun sevginin çevrim enerjisi üzerinde odaklanmasını istemiş gibi .Çünkü oldukça değinmiş bu konuya.Mutluluğun;ancak sevginin etrafında toplanan insanlarla beraber olunursa gelebileceğinin altını çizmiş sık sık.Sürekli değişim halindeki bireyin bu değişime ayak direyemeyeceğini vurgulamış.Buna bağlı olarak hayatımızdan çıkması gerekenlere yolu göstermenin de asil bir davranış olduğunu anlatır ki kesinlikle doğru bence.Günümüz insanına hayatlarında neyi ne kadar istemesi gerektiği öğretildiği için hayata baktıkları pencere sevgi penceresinin çok altında kalır.Güç,iktidar,statü arayışındaki açgözlü çoğu günümüz insanını bekleyen son, hayattan duyulan derin hoşnutsuzluk ve bununla gelen manevi çöküş.Haklı sonuna kadar.
Yazar Zahir ile kilitlediğimiz odaların kapısını tekrar aralıyor
sorduğu ve cevabını bize bıraktığı sorularla.

Mazimizle yaşamak uzaklaştırır bizi bugün ki olduğumuzdan ve görünmeyen bir kalkan gibidir bireyle çevresinin iletişiminde.Gidene yolu göstermek, gelene kollarını açmak en kolayı,en insancılı bana kalırsa.

Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...