Showing posts with label Free Jazz. Show all posts
Showing posts with label Free Jazz. Show all posts

Monday, February 20, 2017

Alexander von Schlippenbach Trio - Pakistani Pomade


İtiraf etmem gerekir ki bu albümü dinleyene kadar Paul Lovens diye bir adamdan bir haberdim. Diğer iki ismi(Alexander von Schlippenbach (piano), Evan Parker, saksafonlar) daha önce defalarca dinlemişliğim var. Ancak biraz araştırdığımda önemli kişilerle beraber çalmış olduğunu gördüm Lovens'ın. Mesela aralarında Joelle Leandre gibi sıradışı ve çok sevdiğim bir müzisyen var.
Albüme tekrar dönecek ve betimleyecek olursak;  düzensiz, ahenksiz, armoniden uzak ancak mümkün olduğu kadar yoğun bir şekilde etkileşimli olarak ortaya çıkarılmış bir baş yapıt. Şimdiye kadar kuzey Avrupa cazı olarak nitelendireceğimiz bir çok şey dinledim. Polonya özgür cazı dahil. Bu çok farklı.Sadece imrovize ya da deneysel diyip geçiştirebileceğimiz bir şey değil. Bildiğin overdose uyuşturucu gibi ya. O kadar fazla ses çeşitliliği ve zenginliği var ki bir doyum ve tatmin olma hali yaşıyorsun.  Bana bir süre Türkiye'de yaşadığımı unutturdu dersem yalan olmaz. Çok fazla uzatmadan ciddi bir caz yayın organında aynen şöyle geçiyor albüm hakkında;

"Europen Improv never sounded beter"

Tuesday, February 26, 2013

DAVID S. WARE

Ruhuma onun kadar derinden hitap edebilen bir müzisyen yoktu.Onu ilk defa dinlediğimde sanki şubatın ortasında dalından şeftali koparıp yiyormuşum gibi nasıl özel ve lezzetliydi kulağımı dolduran sesi.Saksafonunun ruhani ama bir okadar sıcak ve içten olan bir tonu vardı üstadın.Ayrıca beraber çaldığı müzisyen arkadaşları da onun kadar üst düzey ve saygı değer müzisyenler.Yakından takip edilir icraatları hala.Başta William Parker,Mathew Shipp,Rasheed Ali olmak üzere birçok isim.Albümleri tek tek yazmayacağım tabi konuyla ilgisi yok. Ama işte böbrek yetmezliğinden kaynaklanan ölüm haberini alınca çok üzüldük.Henüz 62 yaşındaydı ve serbest cazın ayrı bir yeriydi onunkisi ve bana kalırsa dolamayacak bir yer.Bunları yazarken bile dilimde onun melodisi...Buyurunuz




Saturday, March 10, 2012

Ornette Coleman "THE COMPLETE SCIENCE FICTION SESSIONS"




 Yıl 1971,Ornette'nin artık daha fazla parası vardır ve plastik altosundan kurtulmuştur. Kendini inzivaya çektiği dönem içerisinde de boş durmamış ve keman çalmayı öğrenmiştir muhterem.Zaten bu albümde kemanı sıkça duyarız.Yakın arkadaşı Don Cherry ise pocket trompetini almak için sattığı kitaplarının yenisini edinecek kadar durumu düzeltmiştir.Tabi albümdeki isimler bu ikisiyle sınırlı değil.Joshua Redman'ın babası Dewey Redman tenor saxta, Charlie Haden akustik basta, Ornette'nin kadim dostu Ed Blackwell ve Billy Higgins davulda, Bobby Bradford ise trompette performans vermiş.Ekibin herbir üyesi görüldüğü gibi üst düzey müzisyenler ve aynı yılın Eylül ayında Newyork'ta kayıtlara başlamışlar.

Ornette Coleman ve arkadaşları bu albümle bence serbest cazın reçetesini yapmışlar ve cümle aleme de dağıtmışlardır.Serbest cazın manifestosu niteliğinde olan bu albüm özgür olanı daha özgür kılmıştır.Dağınıklığı,gelişigüzelin sadeliğini ve başıboş enerjiyi hissedersiniz her an ve kendilerini sonsuz boşluğa bırakmış gibidirler.Kendinden emin tarzlarıyla tutkulu ve enerjik yapıyı farkedersiniz müziklerinde.

Başta Charlie Haden olmak üzere Don Cherry ve Dewey Redman toplumsal duyarlılığı üst düzey olan müzisyenlerdir.Liberation Music Orchestra'nın kurucusu Haden, dünyada olup biten haksızlıklara, anlamsız savaşlara adaletsizliklere,emperyalizme karşı tepkisini herzaman müzik aracılığıyla koymuştur.Ve bu grup hala aktiftir.Şu anda Haden'ın öğrencilerinden oluşur.

Tekrar albüme dönersek; öne çıkan parçaları sıralamak istediğimde:
Cazın fahişesi "Street Woman",
Fazlasıyla hırçın "Rock the Clock",
"Law years" ve en sevdiğim "The Jungle is a Skyscraper" ı söyleyebilirim.Bu şarkıda kollektif bir girişten sonra Ed Blackwell kendini bırakıyor ortaya ve ardından asi ve hırçın kalabalık kulak doldurmaya hız kesmeden devam ediyor.Sonu yine başladığı gibi bitiyor.

Ornette Coleman kariyerinin ilk dönemlerinde baskı görmüş kendisinden beklenildiği gibi çalmadığı için.Ve bunu şöyle dile getirmiş;"Johnny Hodges gibi çalmayı öğrenmeliydim.Çünkü kendim gibi çaldığımda iş bulamıyordum.Açıkçası bu yüzden lider oldum.Kendileriyle çalmamı kimse istemiyordu ve bende kendi grubumu kurdum.Başkaları gibi çalmama da gerek kalmadı."






Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...