Showing posts with label Defterden. Show all posts
Showing posts with label Defterden. Show all posts

Wednesday, September 20, 2017

Yokluğun Hezeyanı

Gözlerimi hafifçe araladım. Saatimin fosforu 4:53 ü gösteriyor. Yorganımın altında buz gibi, piç gibiyim. Zihnimin yerçekiminden muaf atmosferinden sıyrılıp, önüme düşüp duran irili ufaklı ekşili tatlılı görüntüler. Umurumda değil. Kafamı çıkarıp yorganın altından sıska bedenime ağır gelen yokluğun sesini dinliyorum. Rengi siyaha çalan yeşil. Önemi yok. Ensemden kasıklarıma kadar öpücük halinde soğuğun yürüyüşü yirmilik ellerin yokluğuyla yüzleştiriyor tenimi. İyi şeyler getiriyorum aklıma ancak tutunamıyor odamın soğuk zemininde. Çok şey istemiyorum aslında; rahmetli dedemin kapıdan içeri girip "serseri daha uyumadın mı?" diye söylenmesini ve ya annemin başımı okşayıp üzerimi örtmesini. Sadece bu kadar ama hepsi gitti. Şu an ki durumdan bir iki çıkarımda bulunup kendime fısıldamak  bile gereksiz geliyor. Odanın duvarları geceyle aramdan çekiliyor ve yalnızlığımla kucaklaşıyorum. Yalnızlık her halükarda anlamlı geliyor, umurumda değil diyemiyorum.


Sunday, January 4, 2015

Albüm


Az biraz yokuş ve iki kat merdiven nefes nefese kalmasına yetmişti Alper’in. Yaklaşık bir sene sonra tekrar geldiği dairenin kapısı hafif aralıktı ve vurmadan girdi içeri. Botunu çıkardı, çıplak ve buz gibi olan evin tabanı ayaklarıyla kucaklaştı. Annesinin gönderdiği yiyeceklerle dolu olan poşeti koyacak bir yer aradı gözleri ama yere bıraktı. Kuzeninin pineklediğini tahmin ettiği odaya doğru yürüdü. Emektar masadan önce elleriyle destek alıp sonra hantal 95 kiloluk bedenini gıcırtıyla iskemleye yerleştirdi. Çıkan sesle karşısında uyuklayan kuzenini kim bilir hangi saçma-iğrenç rüyasından etmişti. Hafifçe başını kollarının üzerinden kaldıran Selçuk karşısında oturanın kim olduğunu çıkardıktan sonra elini masadaki yarısı su dolu bardağa götürdü. Boğazını ıslattıktan sonra havadan sudan konuşmayı sevmediğinden söze ilk önce karşısındakinin başlamasını bekleyen bakışlarını Alper’e yöneltti. Alper aklındakileri henüz toparlıyorken Selçuk;

“Tuvalete kadar gidiyorum şimdi dönerim kuzen” dedi.

Başını sallayarak cevap veren Alper daha şimdiden bu pis, loş, soğuk ve dağınık odadan bunalmıştı. Aslında çok da şaşırmamıştı buranın böyle olmasına. Az çok tahmin ettiği gibiydi. Kuzeni hep pisti. Çorabıyla yatar, dişlerini nadiren fırçalar ve haftada bir duş alırdı. Onun gibiler hep pisti.35 yıllık hayatında bir iki tane daha böyle adam tanımıştı. Bunların en dikkat çekici ve önemli ortak özellikleri tembellikti. Maddenin statik enerjisine olan aşkları hep baki, eylemsizlik tek eylemleri denilebilirdi. Evet maalesef kuzeni de böyleydi. Bir de son zamanlarda sinirsel davranış bozuklukları eklenmişti annesinin dediğine göre. Nevrotik bir vaka sayılabilirdi. 10 dakika sonra elinde bir kupa fincan ve hırkasını giymiş olarak döndü.

“ Kuzen söze başlamadan bir şey soracağım. Evdeki eşyaları mı satıyorsun lan? Tek gördüğüm mobilya oturduğumuz masa bir de şuradaki kanepe.” Dedi hafiften gülerek.

“Buraya kendini iyi hissetmeye geldiysen kapı açık halihazırda. Sana kapıya kadar eşlik edemem.”

“Kumar mı hala yoksa?”

…

…hasılı kelam aynı inşaat firması beni işe alma mülakatına Levent’teki binasına çağırdı. Gittim. Beklerken İnsan kaynakları departmanı müdüresi asistanından Müdürenin isminin Çağla  olduğunu öğrendim. Saplantı işte. Arkama bakmadan uzaklaştım Çağla’dan. Hayatımı yeterince kötü etkileyen 3 adet Çağla ile tanıştım zaten. Dolaylı ya da dolaysız, iyi niyetli ya da kötü niyetli fark etmez. “

“İkisini biliyorum da üçüncüsü nerden kuzen?”

“Üniversiteden. Hani taciz iftirasıyla iki yarı yıl uzaklaştırılmama neden olan yapı statikçi yard. Doç. Çağla Fil.

Misafirine de yapmayı gerekli görmediği kahvesinden bir yudum daha aldı ve terleyen ellerini çaktırmadan hırkasına sildi. Alper’in de tahmin ettiği gibi kuzeninin hayatında birçok şey yolunda gitmiyordu kendisinin aksine. Özellikle de adı çağla olan akrabalarının düğününe giderken anne ve babasını trafik kazasında kaybettikten sonra. Para buldukça kumar oynardı üstelik ve iş kariyerinde de devamlılığı yoktu. Sıkılırsa bırakırdı. Strese gelemez ve liyakat tabiatında yoktu. Kuzenini kendisine yapılan iyiliğin değerini bilemeyecek kadar iyi tanıyordu. Selçuk’u hep kıskanmıştı. Okul hayatında daha başarılı ve etrafında kızların eksik olmayacağı kadar yakışıklıydı kuzeni. Kuzeninin içinde bulunduğu duruma üzülüyor ama bir yandan da bilinç altında hep rakip olarak gördüğü için de sinsi bir memnunluk hissetmiyor değildi.

“Hatırladım şimdi. Unutmadan annem yiyecek bir şeyler yolladı. Havuçlu kek yapmış. Seversin sen. Bir iki tane de sandviç. Girişe bıraktım. Bir de senden şu resim albümlerini istedi bir sakıncası yoksa. Teyzemle annemin ortak çektirdiği resimler olacak herhalde, anlarsın işte hatıra hatıradır. Bizimkiler de baya üzüldü. Seni de merak ediyorlar bazen.”

“ Nazan teyzem bir tanedir. Ara sıra gelir sohbet ederiz. Bolca nasihat ve biraz yiyecek getirir sonra gider. Birisine tavsiye de bulunmak nasihat vermek insana kendini iyi hissettirdiğini bildiğimden dinliyormuş önemsiyormuşum gibi davranıyorum teyzemin söylediklerini. Bir kez tökezlemeye gör zaten herkes yaşam koçluğuna soyunuyor lakin bunun için kimseyi suçlayamayacak kadar budalayım biliyorum. Albümlere gelince nerde olduklarını tam olarak bilmiyorum aramam lazım. Teyzeme söyle ne istiyorsa alsın zaten ben ne yapacağım resimleri. Ne işime yarar? Bu akşam bulabildiklerimi masanın üstüne koyarım.”

“Tamam o zaman kuzen bana müsaade. Ama şu kapıyı açık bırakma ne olur ne olmaz.”

Cevap vermedi diğeri. Alper botlarını donmuş ayaklarına tekrar geçirdi. Dikkatli adımlarla dar basamakları teker teker indi.

İkisinin de en büyük ortak noktası sıkı birer edebiyat sever olmalarıydı. Özellikle lise ve Üniversite yıllarında bir çok ortak yazar okudular kimi zaman tatlı sert tartışmaları dahi olurdu. Alper izinli bir gününde büyük bir kitapçıya girip nerdeyse on yıldır iki ayda bir yayınlanan en sevdiği edebiyat dergisini alıp açık alanı olan bir kafeye girdi. Sırtını güneşe verip filtre kahve siparişi verdi sakallı garsona. Dergiyi karıştırmaya başlamıştı ki gördüğüne çok şaşırmıştı. Bu sayıdaki bir öykünün yazarının adı Selçuk Sarmaşık idi. “Tesadüf herhalde” dedi ama öykünün ismi de albüm olunca okumaya karar verdi. Evet bu kuzeni Selçuk’un ta kendisiydi. Demek artık yazıyordu ve yazdıkları bu dergide yayınlanacak kadar güzeldi. Derin bir kıskançlık ve gülümsemeyle bitirdi öyküyü. Yüzünde tebessümle kapattı dergiyi.

Yaşamınızda müzmin bir kaybeden olsanız dahi hayat hala başkalarının sizi kıskanmasına yetecek kadar cömert farkında olmasanız da. Alper tebrik etmek için aramadı Selçuk’u. Kahvesini bitirip hesabı ödedi. Kafeden çıkıp kalabalığa karıştı.

Thursday, March 31, 2011

Bahar

Bu bahar benim bildiğim,tanıdığım bahar değil.Çocukluğumda kalan,unuttuğum bahar bu.Sanki yıllardır içimde sulusepken yağıyordu bu bahar insafa geldi.Nefes alasım var arkadaş,güneşe açılıp havalandırasım var kendimi.

Sunday, February 13, 2011

Öfke ve erteleme

Yaşlanma hevesi mi desem yoksa zamanı biraz ileri alma isteği mi bilmiyorum ama, buna benzer şeyler bazen baş gösteriyor gün içinde. Bugünün hoşnutsuzluğundan kaynaklanan gelecekten umut edilenden beslenen. İstem dışıdır bu heves, kendiliğinden gelişir benliğimizde,bizimle yaşar gelişir. Kök salar dallanıp budaklanır. Sanıyorum altında yatan asıl neden maziye duyulan alıngan bir öfke ve bireyin bu öfkeden öteye gidememesi belki de. Alınamamış hınç karşısında hırçınlaşan kişinin çaresizliği trajik bir hal alır zamanla. Çünkü bireyin hayata ve özellikle de içinde bulunduğu zamana mutlak teslimiyetini gerektiren kendiliğinden ortaya çıkan ihtiyaçları ve sorumlulukları oluyor maalesef. Elden ne gelir.

Bu istek yanlış anlaşılmamalı. Ancak şu an ki durumunu umutsuz, içinden çıkılamaz olarak görenler; Şimdiye kadar ki erteledikleri, tutamadığı sözleri, dokunamadığı tenleri ve ya yapmak isteyip yapamadığı aklımıza gelmeyen ne varsa sonraki yıllara birer vaad olarak biriktirir durur günbegün. Ama bu en alasından bir haksızlık değil midir muhterem kişinin kendisine! Bu saçma sapan kendini kandırma yüzünden bugünün üstünü çizip yaşanmamış sayar ve akıp giden zamanın muhasebesini yapmaz olur. Birde üstüne üstlük alacaklı sayar olur kendini hayattan budala! Ama, tam aksine hayat hoyratça tüketilen hergünün intikamını eksiksiz hiç aksatmadan alır. O alırken arkandan güler, sen büyüyen öfkenle senkronize bir şekilde yaşlanırsın.

Zaman zaman kendini tiyatro sahnesi dekoru gibi hissetmişsindir. Dünyanın en gereksiz nefes alan iki ayaklısısındır.Arzu edilen hayat şimdiye kadar biletini bulamadığın sevdiğin konserdi mesela ve birisi de çıkıp "sana da biletim var, gelsene benimle" dememiştir. Gişenin yolunu bile göstermemiştir bilakis.Akışkan,canlı,hayat dolu, hareket halindeki herşey teğet çizgisi olarak en akrobatik salvolarını atıp, dalga geçer gibi kayıp gidiyorlardı önünden. Ama velhasıl-ı kelam; çoğu kişinin hayatında böyle silik dönemler olur. Bu süreç biraz da kendini inkar, taklit ve özenme sürecidir aynı zamanda ve bu dönemden ne kadar çabuk feragat edersen yanına kar sayman lazım. Çünkü tamamı ile zaman israfı.

Belli bir adres gerekmiyor, niye yazdığımı da bilmiyorum. Ama geceleri çeşitli paradokslarıyla boğuşmadan uyuyamayan, nefret tohumlarını düş kırıklıklarıyla sulayan kırılgan tedirgin, özgüven yoksunu, telmaşa bünyeler; aslında uzun sürmüyor içindeki karmaşa kendini kabul etmeye başlayınca. Bir yere koyman lazım kendini ve o yeri benimsemen. Aksi takdirde ne senin olan zamanı yaşıyorsun ne de kendini. Yoksa gelmiyor sana kendine ait olan. Bırak değişim kendiliğinden gelsin. Zaten o değişimin kaçınılmaz öğesi oluyorsun ayak diresende. Yıllar önceki hayallerin, önceliklerin bugün aklına bile gelmiyor.


Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...