Thursday, December 26, 2024

Çukurda başladı çukurda bitti.



Andrey Platonov'u ilk defa okudum. Çukur, Sovyet rejimine geçiş esnasında işçilerin ve henüz proleter olmamış taşra insanının sıkıntılarına ışık tutarken, aynı zamanda komünist yönetime eleştirilerini yapaktan da geri kalmamış. Bu kitapla yazar malum çevreleri rahatsız etmiş ki  Berlin duvarı yıkılana kadar kitap yasaklı kalmış. Yazar eleştirisini yapmış, içindekileri dökmüş dökmesine de ben bir okuyucu olarak eseri yazan kişinin dile getirdiği meseleye dair kaygıları olduğu kadar  eser ile ilgili edebi kaygıları da beslemesi gerektiğine inanıyorum.  Abartıyor da olabilirim fakat;

  • Karakter yaratımları biraz sorunlu. Fiziksel betimlemeler, aklımızda karakterlere ait net bir görüntü oluşamaması. Mizaç, dünya görüşü gibi tutarlılıklar biraz eksik.
  • Metinler arası geçişler biraz keyfi geldi ve kopuk.
  • Tasvirler etkisiz ya da çeviri sorunlu.
  • Hikaye bütünlüğü yok, dağınık geldi bana. Sanki başlarda başka bir şey planlanmış da sonradan farklı bir şeye çevrilmek istenmiş eser. Amaç sonuçlanandan farklı bir şeymiş gibi hissettirdi bana.
 Ben kitaptan çok keyif alamadım, iki kitabı daha var yazarın kitaplığımda. Onlar nasıl bilemem ama  umudum iyi olmaları yönünde.

Wednesday, December 18, 2024

Buna büyük roman diyorlar


 Milan Kundera'nın büyük romanı. Bence yakın dönem Avrupa edebiyatının en önemli eserlerinden sayılabilir. Yazar felsefeden sosyolojiye, siyasetten teolojiye kadar ki alanlarda hakimiyetini ve tespitlerini - aynı zamanda eleştirilerini de - öylesine ustaca yerleştirmiş ki hayran kalmamak elde değil. Kitap epey hacimli ama bizi gerekli gereksiz karakterlere boğmuyor. Bu tarz kitapları seviyorum. Kitaba hacim katmak için çeşitli yollara başvurulmamış. Zaten Kundera gibi büyük bir yazarın neden böyle bir derdi olsun ki? Kitabı yazar-anlatıcı dan okuyoruz. Bu anlatıcı tarzı verilmek istenen mesajı eveleyip gevelemeden okuyucuya daha rahat ve doğrudan verme imkanı sunuyor bence. Yazar kendine daha geniş bir hareket alanı yaratabiliyor böylece ve daha özgür hissedebiliyor. Romanda zaman akışı doğrusal bir çizgide ilerlemiyor. Akıştaki ileri almalar ve geri sarmalar fazla olmadığından okuyucuyu yormuyor. Gereksiz mekan, kişi betimlemeleri ve kör göstergeler yok. Bu da keyifli bir okuma deneyimi sunuyor okuyucuya.

Kundera bu kitabı ile modernist roman ile postmoden roman arasında bir merdiven kurmak istemiş. Her iki tarafın sahasında gezintiler yapmış. VDH, dönemin Sovyet Rusya'sının kominist siyasi atmosferinin altında kalan Çek Cumhuriyeti'nin baskıcı rejiminde kendisine bir çıkış yolu arayan; bu arayışta hayatı, aşkı, bedeni, insanı sorgulayan bireylerin hikayesi. Kitabın içeriği bir hayli zengin. Göndermeler, ironiler, sert eleştiriler, alıntılar, mizah vs. Parmenides, Descartes, Nietzsche.. aklımda kalanlar. Descartes'ı, Sovyet rejimini, Avrupa idealizmini, kiliseyi yerden yere vuruyor. Okurken anlamak hiç zor değil bu kitabın yayınlandığında neden bu kadar ses getirdiğini.

                                                                      KITSCH

Altını çizdiğim bu kavramı Kundera genişçe ele almış kitapta. Çok sık bahsediyor bazı bölümlerde. Peki nedir kitsch? Çok net bir tanımı olmasada benim anladığım özellikle diktatöryen rejimlerde halkı basmakalıp, taklitçi, sloganlarla etki altına alan, halkın maneviyatını sömürüp onları kolayca yönlendiren siyasi bir atmosfer ve buna uyum sağlamış sırıtkan, gösterişli, zevksiz bir kitleye dönüşmüş toplum. Kitsch siyasi alternatiflerin olmadığı toplumlarda gelişmeye başlıyor. Yazar 40 sene öncesinden bugünün Türkiyesi'ni harika özetliyor. Rest in peace Kundera!

Sunday, December 15, 2024

Kumların Kadını


 

Böcek koleksiyoncusu jumpei farklı türler izlemek ve keşfetmek için kırsala gider, geri dönmek için son otobüsü kaçırır ve bir geceliğine kalmak için içine girdiği etrafı kumlarla çevrili evden artık çıkamayacaktır. 1962 yılında yayınlanan roman bence hala değindiği meseleler üzerinden güncelliğini koruyor.

Birey önce şaşırır, inkar eder, savaşır ve alışır. Ana karakter kitabın sonlarında kaçma fırsatı eline geçmesine rağmen çukura geri dönmüştü. Alıştığı ve ya dönüştüğü şey artık onun yeni dünyasıydı. Alışmak beraberinde dönüşümü de getiriyor ve dönüşümden sonra kalan her ne ise aynı şeyi ifade etmiyor. Önceleri tutsak olarak tutulduğunu düşündüğün yerden fırsatını bulduğunda kaçmıyorsan artık tutsak değilsindir.

Kumların kadınına aynı zamanda kabullenilmiş dönüşümün kitabı. 1964 de sinemaya da uyarlanmış bu kitap dönemin önemli eserlerinden diyebiliriz.  

Peygamberin Son Beş Günü

Kitabı bitirdiğimde aklımda kalın bir soru işareti bıraktı. Kitabın hacimsel olarak büyük bir çoğunluğunda yer alan akli dengesini kaybetmiş, zaman ve mekan algısını yitirmiş bir kişi ana karakter olmalı mı? Bence olmamalı. Bu kişi önemli bir karakter de olabilir ve ya yazar bu karakter üzerinden önemli mesajlar da  vermek isteyebilir ancak baş karakter olmamalı. Kitap çok daha kısa tutulabilir ve çok güzel bir öykü olabilirmiş. Zaten yazar da bu kitabın roman olamayacağını söylüyor. Elindeki metni romana çevirme kaygısı ile ikinci bölümde gereksiz birçok tekrarlara başvuruyor bence. Bu tekrarlar aslında biraz ironik çünkü dönemin kendini sürekli yineleyip duran sol söyleme bir gönderme yapıyor. Ama bu kısımlar okuyucu olarak beni sıktı.  Kitabı yarıda bırakmamak için çok uğraştım. Kitapta baş karakter Rahmi Sönmez Türk solundaki aydınlar için simge karakter solünde aynı zamanda. Ana karakter üzerinden yıllarca olduğu yerde dönüp durup bildiklerini tekrarlayarak  zamanın gerçekliğinden kopmuş, artık sesini duyuramayan pasif Türk soluna bir üst eleştiri getiriyor Tahsin Yücel. Bunda oldukça mesajını net hissettiriyor okura.

Tahsin Yücel'in kullandığı güzel Türkçeye kim ne diyebilir? Birçok yerde başvurduğu kara mizah çok başarılı, karakter oluşturmada bir kaçı dışında gayet iyi. Dünya görüşü, fiziksel özellikler  ve değişimleri oldukça tutarlı. Daha sade tekrarlardan uzak daha kısa bir metin dilerdim. 

Orhan Kemal roman ödülünü almış ama bence roman değil.

Sunday, September 24, 2017

Absürd Uçak

Sabah güneşinin davetkar parlıklığı ve benim işsizliğimden dolayı israf edecek zaman konusundaki cömertliğim kendimi sahile atmama yetti. Ufak bir parkın içinde  bulunan türünü bilmediğim bir ağacın yanına iliştirilmiş bir banka oturdum kaldırımdan geçenleri amaçsızca izliyorum. Yaşlısı, hamilesi, öğrencisi, topalı, memuru, banka çalışanı,işçisi,ev hanımı, evsizi, şişmanı...Birçoğunun yüzünden ve topuk seslerinden yayılan telaş hakim sabahın henüz patlamış afyonuna. ve bu sabahın bütün neşesini ve enerjisini çeken o somurtkan acelecilik ve etrafa kayıtsız bakışlar mide bulandırıcı geldi. Çantamdaki defterden bir sayfa koparıp;
"Aceleye gerek yok ki, telaşlanmaya da. Yola çıktıktan sonra varılacak bir yer olmadığını anlamak ne kadar absürd. Hedefler, planlar bu absürd karşısında ne kadar anlamsız. Nefretler ve tutkular aynı evin yorgun kevaşesi" diye yazıp önce uçak yapıp fırlatasım geldi, sonra vazgeçtim. Buruşturup yanımdaki çöp kovasına yolladım.




Wednesday, September 20, 2017

Yokluğun Hezeyanı

Gözlerimi hafifçe araladım. Saatimin fosforu 4:53 ü gösteriyor. Yorganımın altında buz gibi, piç gibiyim. Zihnimin yerçekiminden muaf atmosferinden sıyrılıp, önüme düşüp duran irili ufaklı ekşili tatlılı görüntüler. Umurumda değil. Kafamı çıkarıp yorganın altından sıska bedenime ağır gelen yokluğun sesini dinliyorum. Rengi siyaha çalan yeşil. Önemi yok. Ensemden kasıklarıma kadar öpücük halinde soğuğun yürüyüşü yirmilik ellerin yokluğuyla yüzleştiriyor tenimi. İyi şeyler getiriyorum aklıma ancak tutunamıyor odamın soğuk zemininde. Çok şey istemiyorum aslında; rahmetli dedemin kapıdan içeri girip "serseri daha uyumadın mı?" diye söylenmesini ve ya annemin başımı okşayıp üzerimi örtmesini. Sadece bu kadar ama hepsi gitti. Şu an ki durumdan bir iki çıkarımda bulunup kendime fısıldamak  bile gereksiz geliyor. Odanın duvarları geceyle aramdan çekiliyor ve yalnızlığımla kucaklaşıyorum. Yalnızlık her halükarda anlamlı geliyor, umurumda değil diyemiyorum.


Monday, February 20, 2017

Alexander von Schlippenbach Trio - Pakistani Pomade


İtiraf etmem gerekir ki bu albümü dinleyene kadar Paul Lovens diye bir adamdan bir haberdim. Diğer iki ismi(Alexander von Schlippenbach (piano), Evan Parker, saksafonlar) daha önce defalarca dinlemişliğim var. Ancak biraz araştırdığımda önemli kişilerle beraber çalmış olduğunu gördüm Lovens'ın. Mesela aralarında Joelle Leandre gibi sıradışı ve çok sevdiğim bir müzisyen var.
Albüme tekrar dönecek ve betimleyecek olursak;  düzensiz, ahenksiz, armoniden uzak ancak mümkün olduğu kadar yoğun bir şekilde etkileşimli olarak ortaya çıkarılmış bir baş yapıt. Şimdiye kadar kuzey Avrupa cazı olarak nitelendireceğimiz bir çok şey dinledim. Polonya özgür cazı dahil. Bu çok farklı.Sadece imrovize ya da deneysel diyip geçiştirebileceğimiz bir şey değil. Bildiğin overdose uyuşturucu gibi ya. O kadar fazla ses çeşitliliği ve zenginliği var ki bir doyum ve tatmin olma hali yaşıyorsun.  Bana bir süre Türkiye'de yaşadığımı unutturdu dersem yalan olmaz. Çok fazla uzatmadan ciddi bir caz yayın organında aynen şöyle geçiyor albüm hakkında;

"Europen Improv never sounded beter"

Wednesday, September 14, 2016

Ama sen bizi daha iyisine alıştırmıştın.



"Har" "Tol" ve "Bazuka" o kadar güzel eserler ki  benim gibi kendisine epey sadık bir okuyucu kitlesi kazandırdı zamanla. Eee haliyle beklentiler epey yüksek. Aldım okudum.Sevgili üstad kitabı bitirmeyi 8 yıla yaymandan mıdır bilemem ama "Merhume"yi pek beğenemedim.Bana karakterler kopuk ve olay örgüsü biraz dağınık geldi. Kitap ta bütünlük eksikliği hissettiriyor kendisini okura. Bir de bölüm başlarındaki metinden bağımsız duran ama konuyla bağlantılı öyküler bana biraz sıkıcı geldi. Kitap yer yer çok eğlenceli ve akışkan ama beklentilerin altında bana göre.

Thursday, May 26, 2016

DAHA



Henüz daha çocukken mülteci kaçakçısı babasının yanında uzun süre çalışmak zorunda kalan kahramanımız Gaza, bir çocuğun yaşamaması gereken birçok şeyi tecrübe etmiştir. Duygudan ve şefkatten yoksun büyür. Bir çok kere şiddet ve ölümlerle yüz yüze gelir. Hatta bir mültecinin ölümüne bile sebep olur.(Cuma) Cuma'nın ölümü Gaza da derin izler bırakır. Ama onlara eziyet etmekten geri kalmaz. Çünkü çevresi o kadar kötülüklerle çevrilidir ki iyinin ne olduğunu bilmez. Velhasıl çocukluğunun uzun bir dönemi babasının yalanlarıyla onun yanında geçer ta ki o mültecileri taşırken geçirdikleri ve sadece kendisinin kurtulduğu kazaya kadar. Mucize gibi günler sonra kurtarılır. Artık kaçakçı hayatı sona ermiştir. Bambaşka bir hayata başlayacağını, her şeyin geride kalacağını umar ama geçmişte yaşadığı travmatik tecrübeler şiddetli ağrılar ile su yüzüne çıkmaya başlar belli bir süre sonra. Klinikte tedavi görür ama sonuç alınamaz. Ağrılar devam eder, kurtulamaz. Çevresindeki insanlardan uzaklaşmaya başlar. Geçmişine lanet ederek ağrılarına katlanmaya çalışır güçlü ilaçlarla.(Morfin Sülfat) Bir süre sonra tedavisini kendisi aramaya başlar. Dokunamadığı insanlara yaklaşabilmek için kalabalıklara karışır. O da sonuç vermez. Hastalığı klinikte kendisine söylenildiği gibi travmaya bağlı davranış bozukluğu değildir. Artık bundan emindir. Babasının gömdüğü parayı bulur dünyayı gezer. Gaza Cuma'ya yaklaştıkça suçluluk duygusu artar. Afganistan'dadır Gaza' nın aradığı. Cuma'nın yolculuğa başladığı yere doğru yola koyulur. Kendisini oraya götürecek olan kamyonda önceden babasıyla eziyet ettikleri mültecilerle aynı yerdedir. Aynı tarafta... Onların bu büyük ve berbat yolculuğa çıkmadan önceki çaresizliklerine tanık olur. Afganlı mültecilerin kendi evlerindeki depoya kapatılana kadar çektikleri acılara ortak olunca normal bir insana dönüşür Gaza.

Thursday, April 30, 2015

DUMAN

Ayak ucuyla yürür sessiz sedasız yanına kıvrılıp sigarasını tüttürürdü pişmanlıkların bazen. Sen istediğin kadar onlar yokmuş gibi davransanda halka halka üstüne konardı dumanı işte. Bütün gün kokusu kalırdı üzerinde.

Sunday, January 4, 2015

Albüm


Az biraz yokuş ve iki kat merdiven nefes nefese kalmasına yetmişti Alper’in. Yaklaşık bir sene sonra tekrar geldiği dairenin kapısı hafif aralıktı ve vurmadan girdi içeri. Botunu çıkardı, çıplak ve buz gibi olan evin tabanı ayaklarıyla kucaklaştı. Annesinin gönderdiği yiyeceklerle dolu olan poşeti koyacak bir yer aradı gözleri ama yere bıraktı. Kuzeninin pineklediğini tahmin ettiği odaya doğru yürüdü. Emektar masadan önce elleriyle destek alıp sonra hantal 95 kiloluk bedenini gıcırtıyla iskemleye yerleştirdi. Çıkan sesle karşısında uyuklayan kuzenini kim bilir hangi saçma-iğrenç rüyasından etmişti. Hafifçe başını kollarının üzerinden kaldıran Selçuk karşısında oturanın kim olduğunu çıkardıktan sonra elini masadaki yarısı su dolu bardağa götürdü. Boğazını ıslattıktan sonra havadan sudan konuşmayı sevmediğinden söze ilk önce karşısındakinin başlamasını bekleyen bakışlarını Alper’e yöneltti. Alper aklındakileri henüz toparlıyorken Selçuk;

“Tuvalete kadar gidiyorum şimdi dönerim kuzen” dedi.

Başını sallayarak cevap veren Alper daha şimdiden bu pis, loş, soğuk ve dağınık odadan bunalmıştı. Aslında çok da şaşırmamıştı buranın böyle olmasına. Az çok tahmin ettiği gibiydi. Kuzeni hep pisti. Çorabıyla yatar, dişlerini nadiren fırçalar ve haftada bir duş alırdı. Onun gibiler hep pisti.35 yıllık hayatında bir iki tane daha böyle adam tanımıştı. Bunların en dikkat çekici ve önemli ortak özellikleri tembellikti. Maddenin statik enerjisine olan aşkları hep baki, eylemsizlik tek eylemleri denilebilirdi. Evet maalesef kuzeni de böyleydi. Bir de son zamanlarda sinirsel davranış bozuklukları eklenmişti annesinin dediğine göre. Nevrotik bir vaka sayılabilirdi. 10 dakika sonra elinde bir kupa fincan ve hırkasını giymiş olarak döndü.

“ Kuzen söze başlamadan bir şey soracağım. Evdeki eşyaları mı satıyorsun lan? Tek gördüğüm mobilya oturduğumuz masa bir de şuradaki kanepe.” Dedi hafiften gülerek.

“Buraya kendini iyi hissetmeye geldiysen kapı açık halihazırda. Sana kapıya kadar eşlik edemem.”

“Kumar mı hala yoksa?”

…

…hasılı kelam aynı inşaat firması beni işe alma mülakatına Levent’teki binasına çağırdı. Gittim. Beklerken İnsan kaynakları departmanı müdüresi asistanından Müdürenin isminin Çağla  olduğunu öğrendim. Saplantı işte. Arkama bakmadan uzaklaştım Çağla’dan. Hayatımı yeterince kötü etkileyen 3 adet Çağla ile tanıştım zaten. Dolaylı ya da dolaysız, iyi niyetli ya da kötü niyetli fark etmez. “

“İkisini biliyorum da üçüncüsü nerden kuzen?”

“Üniversiteden. Hani taciz iftirasıyla iki yarı yıl uzaklaştırılmama neden olan yapı statikçi yard. Doç. Çağla Fil.

Misafirine de yapmayı gerekli görmediği kahvesinden bir yudum daha aldı ve terleyen ellerini çaktırmadan hırkasına sildi. Alper’in de tahmin ettiği gibi kuzeninin hayatında birçok şey yolunda gitmiyordu kendisinin aksine. Özellikle de adı çağla olan akrabalarının düğününe giderken anne ve babasını trafik kazasında kaybettikten sonra. Para buldukça kumar oynardı üstelik ve iş kariyerinde de devamlılığı yoktu. Sıkılırsa bırakırdı. Strese gelemez ve liyakat tabiatında yoktu. Kuzenini kendisine yapılan iyiliğin değerini bilemeyecek kadar iyi tanıyordu. Selçuk’u hep kıskanmıştı. Okul hayatında daha başarılı ve etrafında kızların eksik olmayacağı kadar yakışıklıydı kuzeni. Kuzeninin içinde bulunduğu duruma üzülüyor ama bir yandan da bilinç altında hep rakip olarak gördüğü için de sinsi bir memnunluk hissetmiyor değildi.

“Hatırladım şimdi. Unutmadan annem yiyecek bir şeyler yolladı. Havuçlu kek yapmış. Seversin sen. Bir iki tane de sandviç. Girişe bıraktım. Bir de senden şu resim albümlerini istedi bir sakıncası yoksa. Teyzemle annemin ortak çektirdiği resimler olacak herhalde, anlarsın işte hatıra hatıradır. Bizimkiler de baya üzüldü. Seni de merak ediyorlar bazen.”

“ Nazan teyzem bir tanedir. Ara sıra gelir sohbet ederiz. Bolca nasihat ve biraz yiyecek getirir sonra gider. Birisine tavsiye de bulunmak nasihat vermek insana kendini iyi hissettirdiğini bildiğimden dinliyormuş önemsiyormuşum gibi davranıyorum teyzemin söylediklerini. Bir kez tökezlemeye gör zaten herkes yaşam koçluğuna soyunuyor lakin bunun için kimseyi suçlayamayacak kadar budalayım biliyorum. Albümlere gelince nerde olduklarını tam olarak bilmiyorum aramam lazım. Teyzeme söyle ne istiyorsa alsın zaten ben ne yapacağım resimleri. Ne işime yarar? Bu akşam bulabildiklerimi masanın üstüne koyarım.”

“Tamam o zaman kuzen bana müsaade. Ama şu kapıyı açık bırakma ne olur ne olmaz.”

Cevap vermedi diğeri. Alper botlarını donmuş ayaklarına tekrar geçirdi. Dikkatli adımlarla dar basamakları teker teker indi.

İkisinin de en büyük ortak noktası sıkı birer edebiyat sever olmalarıydı. Özellikle lise ve Üniversite yıllarında bir çok ortak yazar okudular kimi zaman tatlı sert tartışmaları dahi olurdu. Alper izinli bir gününde büyük bir kitapçıya girip nerdeyse on yıldır iki ayda bir yayınlanan en sevdiği edebiyat dergisini alıp açık alanı olan bir kafeye girdi. Sırtını güneşe verip filtre kahve siparişi verdi sakallı garsona. Dergiyi karıştırmaya başlamıştı ki gördüğüne çok şaşırmıştı. Bu sayıdaki bir öykünün yazarının adı Selçuk Sarmaşık idi. “Tesadüf herhalde” dedi ama öykünün ismi de albüm olunca okumaya karar verdi. Evet bu kuzeni Selçuk’un ta kendisiydi. Demek artık yazıyordu ve yazdıkları bu dergide yayınlanacak kadar güzeldi. Derin bir kıskançlık ve gülümsemeyle bitirdi öyküyü. Yüzünde tebessümle kapattı dergiyi.

Yaşamınızda müzmin bir kaybeden olsanız dahi hayat hala başkalarının sizi kıskanmasına yetecek kadar cömert farkında olmasanız da. Alper tebrik etmek için aramadı Selçuk’u. Kahvesini bitirip hesabı ödedi. Kafeden çıkıp kalabalığa karıştı.

Monday, June 30, 2014

Siyah Beyaz

Kimi zaman kuşlara yem atarken bile keyifli ve şen olabiliyorken, bazen de içinde yeraldığım keşmekeşin sebep olduğu karamsarlık içimi bir anda doldurup gözlerimden taşacakmış gibi hissettiğimde zamandan öylesine kopuk,yabani ve ürkek kalıyorum hayata. Şu an sahilde gecenin iyice çöküşünü derme çatma kelimelerle süslemeyi bir bok zannederken de olduğum gibi...

Saturday, May 24, 2014

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bunu saplantı derecesinde olağan bulmaktadır. Yaşam onun için müzik- ama klasik müzik kesinlikle caz değil-edebiyat,felsefedir ve bunlara dair birikimlerinden yola çıkarak ahkam kesmektir. Geri kalan herşey hayatın yan unsurlarıdır.Bu yüzden yüksek bireyselleşmenin sonucu olarak içinde yaşadığı - daha doğrusu kendini çekip alamadığı- burjuva hayatını küçümser,onun gündelik telaşlarını,eğlence tarzını yadsır,kendine uzak bulur. Zamanla bu burjuva yaşamına karşı artık iyice yabani,yabancı ve ürkek kalmıştır. Bu durumun sürekliliği içerisinde kendisine Bozkırkurdu yakıştırmasını uygun görmüştür kahramanımız Harry ve iyice benliğinde güçlenip kök salmıştır. Ancak elli yaşına merdiven dayadığında kendini gerek ruhsal ve mental gerekse fiziksel olarak oldukça yıpranmış hissetmektedir. Sadece kendisinde var zannettiği devamlı kişilik bölünmesinin yarattığı bunalımlar artık çekilmez bir hal almış, sosyal çevresinden oldukça uzaklaşmıştır. Bundan böyle hayatın ritmine ayak uydurmakta zorlanmaktadır.Bu durum onu intiharı düşünmeye başlamaya kadar iter taki bir caz kulübünde Hermine ile tanışana kadar.Hermine düşünsel yakınlık olarak ona çok benzer ve hayat kadınıdır. Hermine onu çok iyi tanır ve yakınlaşmaları fazla zaman almaz. Hesse bana kalırsa bu hayat kadınına ironik bir şekilde önem yükleyip şu cümlelerle kitabın muhtevatını özetler:  "Yavaş yavaş anladın ki;dünya hiç de senden eylemlerde ve özverilerde bulunmanı istemiyor; yaşam kahraman rollerine ve benzeri şeylere yer veren bir kahramanlık destanı değil insanların yiyip içmeler, kahve yudumlamalar,örgü örmeler,iskambil oynamalar ve radyo dinlemelerle yetinip hallerine şükrettikleri rahat bir orta sınıf evidir..."


Posted via Blogaway

Wednesday, January 15, 2014

Chapter 1

Bahçeli bir binanın iki kanatlı demir giriş kapısının önünde ani bir frenle duran taksiden orta boylu kumral yuvarlak vücut hatlarına sahip bir kadın indi.Üst kısmı tüylü kahve rengi çizmesi eteğinin bittiği yere kadar uzanıyordu.Elmacık kemikleri hafif çıkık beyaz tenli bu bayan yüzüne vuran güneşten rahatsız olacaktı ki acele adımlarla tabelasında rehabilitasyon merkezi yazan binaya doğru yöneldi.


Posted via Blogaway

Tuesday, November 12, 2013

Sihirbazın Çubuğu

"Zaman gerçeğin ta kendisi belki de tek gerçek.
Bu gerçeğin devasal bir ağacı olduğunu hayal et Düşbaz ve doğduğun anı bir yaprağın düşmeye başlama anına kes yapıştır.İşte edebiyat işçisi bu düşüşün estetiğine hayran kişidir." dedi Künt.

 Eğitim,teknoloji,ahlaki değerler,sorumluluklar,sorunlar,yaşamı değiştiriyor zamanla.Buna bağlı olarak  edebiyat ve akımlarının değişimle beraber çeşitlenmesi de gayet normaldi. Ancak bu değişim teknolojideki gibi hızlı olmuyor zahir.Nitekim edebiyatın konusu hep aynıydı.İnsan ve onun halleriydi. Edebiyat canlılığını hep korudu kendi kabuğunda.Donanımlı okuyucu da bunun farkında,biliyor.Peki ya diğerleri?

Romanlarda hala hayat formülü arayan ahmaklar ne yazık ki mevcut. Cümle aralarında hayatlarını kısa zamanda değiştirebilecek sihirli cümlelerin,bir kitabın ya da yazarın peşinde koşan macera severler yok değil.  19.yy kılavuz yazar dönemi çoktan kapandı ama araya dursunlar,her an karşılarına çıkabilirler:)

İyi bir okuyucu açısından edebiyatın temelinde insana merak ve zamanı kavrama isteği yatar.Bu isteğin zamanla düzgün söz söyleyebilme,kendini net ve eksiksiz ifade edebilme, çevresinin farkına varma ve onu en sağlıklı bir şekilde analiz edebilme yeteneğine dönüştüğünü görebiliriz belki eğer uzun yıllar edebiyatla samimi dürüst bir ilişki kurulabilirse.Bu durum bir nevi süzgeçten geçme halidir emek isteyen, yıllara yayılan.Edebiyat çoğu zaman deruni,samimi bir uğraştır.Onunla meşgale olma arzusu olgunluk duruşudur.

Monday, July 15, 2013

Meleğe,8

Musluktan sızar gibi
Anlık sevgi damlaları; şıp şıp...
Neden dedim gecenin bu saatinde
Ardından kapadım gözlerimi
Kapıdaydın,gülüyordun.
-Hoş geldin!
Anlamıştım, yine içime sızmıştın,
Biriktirdim seni sabaha kadar.
Gerisini sen de biliyorsun malum,
Günüm aydın,sol tarafım bayram yeri.


Tuesday, February 26, 2013

DAVID S. WARE

Ruhuma onun kadar derinden hitap edebilen bir müzisyen yoktu.Onu ilk defa dinlediğimde sanki şubatın ortasında dalından şeftali koparıp yiyormuşum gibi nasıl özel ve lezzetliydi kulağımı dolduran sesi.Saksafonunun ruhani ama bir okadar sıcak ve içten olan bir tonu vardı üstadın.Ayrıca beraber çaldığı müzisyen arkadaşları da onun kadar üst düzey ve saygı değer müzisyenler.Yakından takip edilir icraatları hala.Başta William Parker,Mathew Shipp,Rasheed Ali olmak üzere birçok isim.Albümleri tek tek yazmayacağım tabi konuyla ilgisi yok. Ama işte böbrek yetmezliğinden kaynaklanan ölüm haberini alınca çok üzüldük.Henüz 62 yaşındaydı ve serbest cazın ayrı bir yeriydi onunkisi ve bana kalırsa dolamayacak bir yer.Bunları yazarken bile dilimde onun melodisi...Buyurunuz




...dedi Künt (2)

...geçmişimiz bizimle yaşayan yarı canlı bir organizma belkide. Merak etme anlatacak değilim eskileri."The past is past" demişler.Zaten maziye hayıflanmanın geçmişimizdeki "ben" ile olan sakat ilişkimizi daha da kötüleştirdiğini, üzeri toprakla örtülü bir sürü acı deneyimi belleğimizde taze kılmaktan ve bizi üzmekten başka bir amaca hizmet etmediğini şimdilerde daha iyi anlıyorum Düşbaz.Bugünü hissetiğim sürece daha iyi,daha fazla kendimle barışığım.
 Geçmiş, zamanla edindiğimiz alışkanlıklarımızın da gizli kaynağıdır ayrıca bana sorarsan.İyi alışkanlık ya da kötü alışkanlık farketmez azizim. Birçok alışkanlık maziyle yakın ya da uzak bir etkileşimden geçmiştir. Mesela o alışkanlığı tekrarlarken başladığı zamana yolculuk etmek gibi bazen.Birkaç saniyeliğine.Bundan yola çıkarak; ekseriyetle çocukluk ve gençliği parasızlık,sancılı ve ufak çapta travma halinde geçen  iyi bir eğitimi olmayan kişilerin zaman içerisinde kendilerini bu akışa bırakmamaları önemlidir.Hayatlarında iç mizan oluşturma arzusundaki bu şahsiyetlerin pisikolojik ve düşünsel hayatını sağlıklı bir zemine yerleştirme uğraşı takdir edilmesi gereken bir durumdur bence Düşbaz.

Sunday, November 11, 2012

dedi Künt...

"Yaraları ya da sevinçleri bile kendi haline bırakmayan, içimize yerleşmiş gitmek bilmeyen gudubet,iç burgulayan bir öykü.Acın bile sana kalmıyorken mutluluk da nedir Düşbaz? Söyle nerede durur?Canını sıkmak istemem ama ben ara sıra görürüm öylece asılı kalmış gökyüzünde, can çekişen gecikmiş insanlık manifestosunu. Bir ben mi bu kadar karamsarım,kötümserim bilmiyorum ama sen yine de böyle hep iyimser ve fütürist ol Düşbaz.Etrafına umut dağıt,güzel şeylerden bahset çocuklara."dedi Künt.

Sunday, October 28, 2012

Joe & John

Ritmik olarak daha zengin Sun Ra parçalarında John Gilmore'un yeteneği daha fazla ön plana çıkar ki; işte ben bu yeteneğin müptelasıyım.Ekseriya Antique Blacks albümündeki  Song No:1 da başdöndürücü,Unitiy albümündeki bir Coltrane parçası olan My Favorite Things yorumu ise mükemmeldir.1995'te kaybettiğimiz ustayı saygıyla anıyoruz.


Joe Henderson'un Blue Note için "1965'te kaydettiği bir albüm INNER URGE.Albümün en güzel iki parçası Henderson bestesi.Inner urge ve Isotope.İlk dikkatimi çeken şey ise Elvin Jones ve Tyner'ın albümün tarzından dolayı kendi stillerinin dışına çıkmaları ve daha fazla sahnede olmaları.Çünkü bu iki isim yıllarca TRANE ile beraber çaldılar ve bu kadar ön plana çıkamadılar.Ayrıca Joe Henderson ne Coltrane gibi ateşli bir vaazcıdır ne de Stan Getz gibi melodik ve romantik.Bundan dolayı bu iki ismin lezzetli bir karışımını sunar bize bu albümde.Bass ta ise Bob Cranshaw var.Unutmak olmaz.

Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...