Tuesday, November 23, 2010



"Kolaymı bu kadar tanımak mutsuzluğu hayatın karanlığında.En anlaşıldığı noktada başlar bilinmezleri hikayenin..." - Hakan Günday,Kinyas ve Kayra-

Kayra'nın büyük çoğunluğa haklı sitemi ve küçümseyişidir.İnsanların kendi yaratmış oldukları can sıkıntısının,hoşnutsuzlukların,hayal kırıklıklarının...(bu böyle uzar) bırakmış olduğu tahribata mutsuzluk demesi bana biraz komik ve kolaycı gelir. Zayıf,donanımsız bünyenin demir atmak için yanaştığı limandır sanal mutsuzluk.

Nerede başlar bireyin mutsuzluğu, nerede başlamalı ya da?

Thursday, November 18, 2010

ZAHİR


Okuduğum,ilgi duyduğum edebiyat türüne pek yakın durmasa da Paulo Coelho, okumuş bulundum Zahir'i.Bazı bölümleri çok sıktı.Ama yazara kesinlikle hak vermem gereken noktalar var.Okuyucunun sevginin çevrim enerjisi üzerinde odaklanmasını istemiş gibi .Çünkü oldukça değinmiş bu konuya.Mutluluğun;ancak sevginin etrafında toplanan insanlarla beraber olunursa gelebileceğinin altını çizmiş sık sık.Sürekli değişim halindeki bireyin bu değişime ayak direyemeyeceğini vurgulamış.Buna bağlı olarak hayatımızdan çıkması gerekenlere yolu göstermenin de asil bir davranış olduğunu anlatır ki kesinlikle doğru bence.Günümüz insanına hayatlarında neyi ne kadar istemesi gerektiği öğretildiği için hayata baktıkları pencere sevgi penceresinin çok altında kalır.Güç,iktidar,statü arayışındaki açgözlü çoğu günümüz insanını bekleyen son, hayattan duyulan derin hoşnutsuzluk ve bununla gelen manevi çöküş.Haklı sonuna kadar.
Yazar Zahir ile kilitlediğimiz odaların kapısını tekrar aralıyor
sorduğu ve cevabını bize bıraktığı sorularla.

Mazimizle yaşamak uzaklaştırır bizi bugün ki olduğumuzdan ve görünmeyen bir kalkan gibidir bireyle çevresinin iletişiminde.Gidene yolu göstermek, gelene kollarını açmak en kolayı,en insancılı bana kalırsa.

Wednesday, November 17, 2010

Çocuk.

Hatırlamıyor.
Tam olarak kaç yaşındaydı, bilmiyor.Ama çocuktu henüz.Bir günün sabahı yine okula parasız giderken çıkardı attı üzerindeki can çekişen çocukluğu bir daha giyememek üzere.Yok işte!Akıp gitmiş ruhundan. Ne yüzünde,ne gözlerinde, ne tavırlarında en ufak bir ifade kalmamış çocukluktan.
Öyle bir gitmiş ki o çocuk, ömrünü erken dolduran ufaklık, herşeyini zerresine kadar alıp götürmüş hayatından kendisiyle beraber intikamını alır gibi.



.

Thursday, September 16, 2010

"Bayramlar eski bayramlar gibi değil artık." gibi gereksiz bir polemiğe girmeden bayramla ilgili başka bir konuda ahkam kesmek isteği kıpırdandı içimde.Şöyleki; Kendilerini kusmuk gibi dışarı fırlatıp,şuursuzca heryeri istila eden bayram kalabalıkları.İnsan silsilesinden son kerte bunalmış biri olarak, bayramda hergün çalışmak zorunda kalıp bu amaçsız kalabalığın arasına girip çıkmak son derece can sıkıcı bir durumdu benim için.Meydanlar,cadde kaldırımları,toplu taşıma araçları omuz omuza bir felaket.Toplu taşıma araçlarına indirimle beraber sağduyusuz,umursamaz, çirkin davranma hakkı da veriliyordu sanırım halkım insanına ya da bana öyle geldi.
Bu nedenle ki; bu bayram da İstanbul'un kalabalığından ne kadar nefret ettiğimi tekrar hatırlattı bana.Tekrar hatırlattı kendisini haketmediğimizi bayram.
Hiç beklemezdim kendimden ama İstanbul'un rutin hali özlettirdi kendini kısa süre de olsa ayrılık.
Ne de olsa daha sakin, suni şirinliklerden uzak daha bir aşina bana.

Monday, May 31, 2010

Bir duvar gibi ağır ağır örüyorsun kendini yeniden.Bedelini fazlasıyla ödediğin her bir taşı kararlı ve düzgün bir şekilde yerine koyuyorsun sabırla, ağır ağır.Biliyorum kötü bir roman bu. Bu roman içinde yapıyorsun bunları.Ucuz karakterlerine "umrumda değilsiniz" diyerek.

Sunday, March 14, 2010

Başkaldırı

Hayata alışamamayı bir sorun mu görmeliyiz ya da koskoca bir yolun sonu mudur?Bana kalırsa bu durum yaşanmakta olunan bir nevi melankoli halinin bir ürünüdür aslında.Sıradan varoluşa kişisel, kendi sınırların dahilinde yalnız,sessiz,zayıf -belkide amacına ulaşamamış- bir başkaldırı. Bu noktada sıradanlıkta bir ironiyi vurgulamak gerekir.Sanki tek bir fabrikadan aynı seri numarasıyla üretilmiş yaşamlar,bundan duyulmayan rahatsızlık ve müdahalede bulunmaktaki isteksizlik asıl sıradanlık bence.Bende ki bireyin kendi yaşamına kendisinin biraz anlam katabilme isteği ve eğilimidir sadece.Sıradanlığa karşı değilim oysa.
Hayata alışamamak, bu bağlamda kalabalıklara yabancılaşmanın insanda uyandırdığı his,ruh hali.Etrafında olup bitenleri çok iyi gözlemleyip hiç kimsenin ne salt iyi ne de salt kötü olduğunun iyice farkına varması yabancılaştırır kendisini çevresine.Zihninde berrak bir tablo oluşmaz kişilere dair, şüphecidir. Çelişkileri çoktur ama zıt kavramlar arasında değil, birbirine çok yakın duran kavramların arasındaki çelişkilerdir bunlar.

Saturday, January 23, 2010

Başlıksız

Köhneleşmiş,yaprak dökmeye yüz tutmuş hayatını biraz yaşanılabilir kılmak için,teşebbüste bulunmaktan bile vazgeçmişken, hala mağrur ve güçlü görünmekte inattasın.Tekrarlara,ezberlere ve taklitlere kodlanmış aylak ömrün.Mazini geleceğine referans gösterdiğin ömrün.Yaşarken hakkını bile veremediğin ömrün,ömrümüz.Hadi diyelim, ettiğim bu kelamlar dünyevi.Hadi diyelim sen kendine yarattığın kirli sefil dünyanın erdemli, temiz yüzlü kahramanısın.
Ama " O gün" çoktandır köşesine geçmiş seni bekliyor olacak belkide.O gün, çekip çıkardığında yüzünden geçirdiğin o son maskeyi, sonunda kendi kıyına vurduğunu anlayacaksın; yorgun,savunmasız,çıplak ve saydam.Kıyına vurduğun o gün aleve verdiğin ruhunun çoktan düştüğünü farkedeceksin...

Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...