Wednesday, March 16, 2011

"Ole" 22 dakika caz festivali



Pharoah Sanders günümüzde yaşayan efsanelerin başında gelir.Geliştirmiş olduğu farklı bir çalış tarzı, "Trane" vari soloları ve tınıları cazseverler için özel kılar kendisini. john Coltrane'ın Ascension albümünde yer almış muazzam bir performans vermiştir. Zaten o albüm apayrı bir caz konusudur.Neyse Pharoah Sanders bu çalışmadan sonra üstadtan oldukça etkilenir ve o da doğu müzikleriyle etkileşime giderek kendi müziğine çeşitlilik,farklılık ve zenginlik katmıştır.Dünya müzikleriyle ilgilenmiş ve caza anlam ve müzikal açıdan derinlik kazandırmış.

Pharoah Sanders gibi entellektüel yapıdaki müzisyenler, cazın sadece insanları eğlendiren bir obje olmadığını aynı zamanda kültürel-sosyal eksende hayata dair farklı düşünce ve yorum açıları kazandıran bir müzik olduğunu vurgulamaya çalışmışlardır.Takdire şayan bir tavır sergilemişler yıllarca ama hakketiklerini görmüşler mi bilinmez.

Resimdeki albüm Pharoah Sanders'ın 1982 San Fransisco konser kaydı.Mükemmel bir ekip.Bass da john Heard, Piano William Henderson ve davulda yakın dostu Idris Muhammad gibi isimler var. Albümde "ole" adlı John Coltrane parçası var. O kadar muazzam bir performans vermişler ki -orada olamamak nasıl bir talihsizliktir- insan düşünmeden edemiyor; acaba John Coltrane bu parçayı bu kadar iyi çalabilirmiydi? Bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. 22 dakikalık caz festivali gibi şarkı. 22 dakika.

Sunday, February 13, 2011

Öfke ve erteleme

Yaşlanma hevesi mi desem yoksa zamanı biraz ileri alma isteği mi bilmiyorum ama, buna benzer şeyler bazen baş gösteriyor gün içinde. Bugünün hoşnutsuzluğundan kaynaklanan gelecekten umut edilenden beslenen. İstem dışıdır bu heves, kendiliğinden gelişir benliğimizde,bizimle yaşar gelişir. Kök salar dallanıp budaklanır. Sanıyorum altında yatan asıl neden maziye duyulan alıngan bir öfke ve bireyin bu öfkeden öteye gidememesi belki de. Alınamamış hınç karşısında hırçınlaşan kişinin çaresizliği trajik bir hal alır zamanla. Çünkü bireyin hayata ve özellikle de içinde bulunduğu zamana mutlak teslimiyetini gerektiren kendiliğinden ortaya çıkan ihtiyaçları ve sorumlulukları oluyor maalesef. Elden ne gelir.

Bu istek yanlış anlaşılmamalı. Ancak şu an ki durumunu umutsuz, içinden çıkılamaz olarak görenler; Şimdiye kadar ki erteledikleri, tutamadığı sözleri, dokunamadığı tenleri ve ya yapmak isteyip yapamadığı aklımıza gelmeyen ne varsa sonraki yıllara birer vaad olarak biriktirir durur günbegün. Ama bu en alasından bir haksızlık değil midir muhterem kişinin kendisine! Bu saçma sapan kendini kandırma yüzünden bugünün üstünü çizip yaşanmamış sayar ve akıp giden zamanın muhasebesini yapmaz olur. Birde üstüne üstlük alacaklı sayar olur kendini hayattan budala! Ama, tam aksine hayat hoyratça tüketilen hergünün intikamını eksiksiz hiç aksatmadan alır. O alırken arkandan güler, sen büyüyen öfkenle senkronize bir şekilde yaşlanırsın.

Zaman zaman kendini tiyatro sahnesi dekoru gibi hissetmişsindir. Dünyanın en gereksiz nefes alan iki ayaklısısındır.Arzu edilen hayat şimdiye kadar biletini bulamadığın sevdiğin konserdi mesela ve birisi de çıkıp "sana da biletim var, gelsene benimle" dememiştir. Gişenin yolunu bile göstermemiştir bilakis.Akışkan,canlı,hayat dolu, hareket halindeki herşey teğet çizgisi olarak en akrobatik salvolarını atıp, dalga geçer gibi kayıp gidiyorlardı önünden. Ama velhasıl-ı kelam; çoğu kişinin hayatında böyle silik dönemler olur. Bu süreç biraz da kendini inkar, taklit ve özenme sürecidir aynı zamanda ve bu dönemden ne kadar çabuk feragat edersen yanına kar sayman lazım. Çünkü tamamı ile zaman israfı.

Belli bir adres gerekmiyor, niye yazdığımı da bilmiyorum. Ama geceleri çeşitli paradokslarıyla boğuşmadan uyuyamayan, nefret tohumlarını düş kırıklıklarıyla sulayan kırılgan tedirgin, özgüven yoksunu, telmaşa bünyeler; aslında uzun sürmüyor içindeki karmaşa kendini kabul etmeye başlayınca. Bir yere koyman lazım kendini ve o yeri benimsemen. Aksi takdirde ne senin olan zamanı yaşıyorsun ne de kendini. Yoksa gelmiyor sana kendine ait olan. Bırak değişim kendiliğinden gelsin. Zaten o değişimin kaçınılmaz öğesi oluyorsun ayak diresende. Yıllar önceki hayallerin, önceliklerin bugün aklına bile gelmiyor.


Tuesday, November 23, 2010



"Kolaymı bu kadar tanımak mutsuzluğu hayatın karanlığında.En anlaşıldığı noktada başlar bilinmezleri hikayenin..." - Hakan Günday,Kinyas ve Kayra-

Kayra'nın büyük çoğunluğa haklı sitemi ve küçümseyişidir.İnsanların kendi yaratmış oldukları can sıkıntısının,hoşnutsuzlukların,hayal kırıklıklarının...(bu böyle uzar) bırakmış olduğu tahribata mutsuzluk demesi bana biraz komik ve kolaycı gelir. Zayıf,donanımsız bünyenin demir atmak için yanaştığı limandır sanal mutsuzluk.

Nerede başlar bireyin mutsuzluğu, nerede başlamalı ya da?

Thursday, November 18, 2010

ZAHİR


Okuduğum,ilgi duyduğum edebiyat türüne pek yakın durmasa da Paulo Coelho, okumuş bulundum Zahir'i.Bazı bölümleri çok sıktı.Ama yazara kesinlikle hak vermem gereken noktalar var.Okuyucunun sevginin çevrim enerjisi üzerinde odaklanmasını istemiş gibi .Çünkü oldukça değinmiş bu konuya.Mutluluğun;ancak sevginin etrafında toplanan insanlarla beraber olunursa gelebileceğinin altını çizmiş sık sık.Sürekli değişim halindeki bireyin bu değişime ayak direyemeyeceğini vurgulamış.Buna bağlı olarak hayatımızdan çıkması gerekenlere yolu göstermenin de asil bir davranış olduğunu anlatır ki kesinlikle doğru bence.Günümüz insanına hayatlarında neyi ne kadar istemesi gerektiği öğretildiği için hayata baktıkları pencere sevgi penceresinin çok altında kalır.Güç,iktidar,statü arayışındaki açgözlü çoğu günümüz insanını bekleyen son, hayattan duyulan derin hoşnutsuzluk ve bununla gelen manevi çöküş.Haklı sonuna kadar.
Yazar Zahir ile kilitlediğimiz odaların kapısını tekrar aralıyor
sorduğu ve cevabını bize bıraktığı sorularla.

Mazimizle yaşamak uzaklaştırır bizi bugün ki olduğumuzdan ve görünmeyen bir kalkan gibidir bireyle çevresinin iletişiminde.Gidene yolu göstermek, gelene kollarını açmak en kolayı,en insancılı bana kalırsa.

Wednesday, November 17, 2010

Çocuk.

Hatırlamıyor.
Tam olarak kaç yaşındaydı, bilmiyor.Ama çocuktu henüz.Bir günün sabahı yine okula parasız giderken çıkardı attı üzerindeki can çekişen çocukluğu bir daha giyememek üzere.Yok işte!Akıp gitmiş ruhundan. Ne yüzünde,ne gözlerinde, ne tavırlarında en ufak bir ifade kalmamış çocukluktan.
Öyle bir gitmiş ki o çocuk, ömrünü erken dolduran ufaklık, herşeyini zerresine kadar alıp götürmüş hayatından kendisiyle beraber intikamını alır gibi.



.

Thursday, September 16, 2010

"Bayramlar eski bayramlar gibi değil artık." gibi gereksiz bir polemiğe girmeden bayramla ilgili başka bir konuda ahkam kesmek isteği kıpırdandı içimde.Şöyleki; Kendilerini kusmuk gibi dışarı fırlatıp,şuursuzca heryeri istila eden bayram kalabalıkları.İnsan silsilesinden son kerte bunalmış biri olarak, bayramda hergün çalışmak zorunda kalıp bu amaçsız kalabalığın arasına girip çıkmak son derece can sıkıcı bir durumdu benim için.Meydanlar,cadde kaldırımları,toplu taşıma araçları omuz omuza bir felaket.Toplu taşıma araçlarına indirimle beraber sağduyusuz,umursamaz, çirkin davranma hakkı da veriliyordu sanırım halkım insanına ya da bana öyle geldi.
Bu nedenle ki; bu bayram da İstanbul'un kalabalığından ne kadar nefret ettiğimi tekrar hatırlattı bana.Tekrar hatırlattı kendisini haketmediğimizi bayram.
Hiç beklemezdim kendimden ama İstanbul'un rutin hali özlettirdi kendini kısa süre de olsa ayrılık.
Ne de olsa daha sakin, suni şirinliklerden uzak daha bir aşina bana.

Monday, May 31, 2010

Bir duvar gibi ağır ağır örüyorsun kendini yeniden.Bedelini fazlasıyla ödediğin her bir taşı kararlı ve düzgün bir şekilde yerine koyuyorsun sabırla, ağır ağır.Biliyorum kötü bir roman bu. Bu roman içinde yapıyorsun bunları.Ucuz karakterlerine "umrumda değilsiniz" diyerek.

Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...