Sunday, August 5, 2012

Tesadüf

Nicedir düşlediklerimizin aklına bile gelmezken bir an
Varlığından bihaberdik bizi kıymet bileceklerin
Muammanın ortasına fırlatılmıştık,topyekün,başıboş
"Tesadüf diye bir şey yoktur" palavrasına inat
Hayatımız ondan ibaretmiş gibi aksine
Bilemedik bunu.
Anladık daha sonra
Bir umman kadar genişken Zeynep'e duyulan özlem sol tarafımızda
El yaktığını samimiyetin satılık teninin.

Posted via Blogaway

Saturday, March 10, 2012

Ornette Coleman "THE COMPLETE SCIENCE FICTION SESSIONS"




 Yıl 1971,Ornette'nin artık daha fazla parası vardır ve plastik altosundan kurtulmuştur. Kendini inzivaya çektiği dönem içerisinde de boş durmamış ve keman çalmayı öğrenmiştir muhterem.Zaten bu albümde kemanı sıkça duyarız.Yakın arkadaşı Don Cherry ise pocket trompetini almak için sattığı kitaplarının yenisini edinecek kadar durumu düzeltmiştir.Tabi albümdeki isimler bu ikisiyle sınırlı değil.Joshua Redman'ın babası Dewey Redman tenor saxta, Charlie Haden akustik basta, Ornette'nin kadim dostu Ed Blackwell ve Billy Higgins davulda, Bobby Bradford ise trompette performans vermiş.Ekibin herbir üyesi görüldüğü gibi üst düzey müzisyenler ve aynı yılın Eylül ayında Newyork'ta kayıtlara başlamışlar.

Ornette Coleman ve arkadaşları bu albümle bence serbest cazın reçetesini yapmışlar ve cümle aleme de dağıtmışlardır.Serbest cazın manifestosu niteliğinde olan bu albüm özgür olanı daha özgür kılmıştır.Dağınıklığı,gelişigüzelin sadeliğini ve başıboş enerjiyi hissedersiniz her an ve kendilerini sonsuz boşluğa bırakmış gibidirler.Kendinden emin tarzlarıyla tutkulu ve enerjik yapıyı farkedersiniz müziklerinde.

Başta Charlie Haden olmak üzere Don Cherry ve Dewey Redman toplumsal duyarlılığı üst düzey olan müzisyenlerdir.Liberation Music Orchestra'nın kurucusu Haden, dünyada olup biten haksızlıklara, anlamsız savaşlara adaletsizliklere,emperyalizme karşı tepkisini herzaman müzik aracılığıyla koymuştur.Ve bu grup hala aktiftir.Şu anda Haden'ın öğrencilerinden oluşur.

Tekrar albüme dönersek; öne çıkan parçaları sıralamak istediğimde:
Cazın fahişesi "Street Woman",
Fazlasıyla hırçın "Rock the Clock",
"Law years" ve en sevdiğim "The Jungle is a Skyscraper" ı söyleyebilirim.Bu şarkıda kollektif bir girişten sonra Ed Blackwell kendini bırakıyor ortaya ve ardından asi ve hırçın kalabalık kulak doldurmaya hız kesmeden devam ediyor.Sonu yine başladığı gibi bitiyor.

Ornette Coleman kariyerinin ilk dönemlerinde baskı görmüş kendisinden beklenildiği gibi çalmadığı için.Ve bunu şöyle dile getirmiş;"Johnny Hodges gibi çalmayı öğrenmeliydim.Çünkü kendim gibi çaldığımda iş bulamıyordum.Açıkçası bu yüzden lider oldum.Kendileriyle çalmamı kimse istemiyordu ve bende kendi grubumu kurdum.Başkaları gibi çalmama da gerek kalmadı."






Tuesday, December 20, 2011

Eco neden yazmış?


"Egoist okur" dan alıntıdır.

“Sevgiye adanmış sayısız roman var ama artık sevgiden çok daha yaygın bir duygu olan nefreti anlatmak için bir roman yazmanın zamanı gelmişti. Yaygın; çünkü nefret olmasaydı, savaş, suç ve ırkçılık da olmazdı. Sevgi, seçicidir (“Seni seviyorum, sen de beni seviyorsun, öyleyse dünyanın geri kalanı bizim ilişkimizin tamamen dışında.”) Nefretse tümüyle kolektif ve toplumsaldır. Mesela bir ulus başka bir ulustan nefret edebiliyor. Nefreti beslemek, diktatörlerin takipçilerini bir arada tutabilmelerini sağlayan bir yol, diktatörler bu yüzden hep nefret talep ediyor, sevgi değil. Hatırlıyorum; çocukluğum faşist diktatörlükle yönetilen bir ülkede geçti, bize durmadan başka ülkelerin uluslarından nefret etmeyi öğretiyorlardı, Fransızlardan, İngilizlerden, Amerikalılardan… Sevmeye teşvik edildiğimiz tek insan Mussolini’ydi. Bu eğitim tarzı başarılı olamadığı için kendimi mutlu hissediyorum, Prag Mezarlığı’nı bu yüzden yazdım.”

Sunday, December 18, 2011

ALAKASIZ


  • ...
  •  -Alışkanlıklarım var benim mesela engel olamadığım.
  •  -Ne gibi? Kötü olmadığı sürece sıkıntı yok.
  •  -İnsanların gözünün içine baka baka çok rahat yalan söylüyorum. 
  •  -Söylediğine inanmadığın sürece dert değil,
  •  -Yalan söylüyorsun 
  •  -Evet 


 Güneş beni altında ne zaman yaksa,fakir çocukluğum aklıma gelir çoğu zaman.Belleğim, bu şaşmaz ısrarının gücünü belki de Camus'nun güneş-ışık-fakir üçlemesinden alıyordur.O'nun böyle bir üçlemesi de yoktur aslında, üçleme benim uydurmam tamamıyla.(Can sıkıntısı işte)Ancak çok da yersiz alakasız bir yakıştırma değildir kannımca.Zira birbirlerine çok yakın ve bağlı kavramlar olduklarını görürüz yazarın metinlerinde.Velhasıl-ı kelam,hem varoşun tozunu yutmuş hem de uyumsuz bir kişi isen arkadaş, onun bu tespitleri sana özel dikilmiş gömlek gibidir.Çıkarmak da istemezsin hani.

Wednesday, August 31, 2011

IŞIK-ÜMİT-VERDON




Evet okuduğum son 3 kitap.Burada bu kitapların harıl harıl kritiğini yapacak değilim.-Zaten o kadar donanıma da sahip değilim kuşkusuz:)Hali hazırda tam 10 günlük bir yıllık izin sessizden ağır ağır yaklaşıyorken,okuma iştahım kabarmadı değil.

3 günlük Bozcaada tatiline John Verdon'un "Aklından Bir Sayı Tut" kitabını sıkıştırdım.Kitap hakkında yapılan yorumların çoğuna bende katılıyorum.Seni içine çeken anlatımı ve ince işlenmiş kurgusu ile ne olduğunu anlamadan zaten kitabın sonunda buluyorsun kendini.Henüz tadı damağımdayken serinin 2. kitabu bu sonbaharda raflarda yerini alacağı haberi çok sevindirdi beni."Gözlerini Sımsıkı Kapa"

Kerem Işık,"Aslında Cennet de Yok",bu kitabı sanırım 2 yıl önce almıştım.Okuduğumda kendime kızdım niye bunca zaman bekledim diye.Yazar öykülerinde bir başlangıç ya da son yazma gibi amaç gütmüyor.Günlük hayatlarından gelişi güzel seçilmiş kareleri ustalıkla betimliyor.Yalın ve bir o kadar çarpıcı diliyle anlatırken zaman kavramını unutturuyor okuyucuya.Öykülerindeki karakterlerin en büyük ortak yanı hayata karşı uyumsuz olmaları.Daha doğrusu,bu karakterler zamanla normalin anlamsızlığını savunan bir refleks geliştirmişler kendilerince.

"Oysa giderek etkisini yitiriyor gerçeklik.Güçten düşüyor;anlamsız şekillere dönüşüyor herşey.Biri diğerinden farksız gazetelerin magazin sayfalarından fırlamış gibiyiz hepimiz.En önemli,en zeki,en popüler,en,en,en...Caka satıyoruz sağa sola.Kibirimizden yanaşılmıyor yanımıza.Bir karınca kadar değerimiz yok oysa..." Diyor favorim olan "Delilik Bu!" öyküsünde.

Kitabın ismi etkileyici geliyor ilk bakışta ama okumasam da olurmuş "Aşk Köpekliktir"i.Bana kalırsa çok yüzeysel geçmiş.Anlatamamış o duygu yoğunluğunu ya da ben alamadım bilmiyorum.Kötü kitap değil ama bu konuda biraz zor beğeniyorum.Bir kez daha anladım.Kimse Özgür Gümüşsoy'un eline su dökemez konu aşk olunca.


Thursday, August 18, 2011

LOSERS

Oysa ki her halukarda kaybediyormuşuz azizim.Madem ki çoğunluğuz,kulübümüz olmasa da kafi.

Wednesday, August 17, 2011

En içten...


Çuvallarsın.
Budala kabullenir,
Masum yanın isyan eder.
İkisi de parçandır hani.
Kelimeler seyre doymaz bu haline
Onlar bile anlamlarına gücendiğinden
Elin varmaz kaleme kağıda.
İfade etmesi bile çok acı hissettiklerimi.

Featured Post

Hermann Hesse, Bozkırkurdu

Düşün dünyasını hayatının merkezine koymuş bir entellektüel, sürekli bu dünyayı önemsemiş ve gereğinden fazla anlam yüklemiştir Harry ve bu...